✩✩-

oysa özenle yetiştirmiştin kendini. ruhundan kopanları avuçlayıp ceplerine dolduruyordun. ziyan olmamak için. parça parça yok olmak sana göre değildi. bir bütün halinde savrulmak istiyordun sen. kendin kalarak, kendin olarak savrulmak. hissizliği geçtin, mutsuzluğu, öfkeyi bak sinirlisin ama sıkılı değil yumrukların. yalnızsın ve hiçbir kapı tıkırtısı heyecanlandırmıyor seni. tüm ideallerini kendin kalmaya değiştin. pişman mısın? belki değilsin. belki bunu itiraf etmekten korkuyorsun. değişmemek için çırpınırdın bir zamanlar. şimdilerde nasıl ağır geliyor sana başka biri olamamak. nasıl da zindana çeviriyor yaşamını. mutlu olmak için herkesin başka biri olmaya çalıştığı bir çağdaşın üstelik. en çok da bu öfkelendiriyor. sana kendini giderek daralan bir kafesteyim gibi hissettiren bu hayata başka hayatlardan çıkıp geldin. koştuğun yolların, kapattığın kapıların geri dönüşü yok. sen buraya ardında bıraktığın her şeyi yıkarak geldin. bir daha inşa edilemeyecek şekilde. kendini bile anladın sen. öfkeni anladın. saç diplerinden tırnak uçlarına kadar yabancısı olduğun bu bedenle, aklının kontrolünü kaybetmiş şekilde ve direksiyonu istediğin zaman uçuruma çeviremeyeceğin bir cesaretsizlikle yaşa şimdi. yaşamak tanımının içini doldur ruhundaki boşlukla.
                                                    27 kasım perşembe. 

  içinde ' nasıl anlatılır'ını bilmediğin bir boşluk. ruhunda sana ait ama sana benzemeyen bir alan. en çok onu arıyorsun. en çok ondan kaçıyorsun. bir tanımı yok. kitaplarda yok, şarkılarda, şiirlerde yok; gündelik yaşamın içinde en ufak emaresi yok. onu bulamadığından bileğin kağıtlara düşüyor. onu bulamadığından aydınlıklardan siliniyor bakışların. kurcalıyorsun, yakalayamıyorsun. o derin bulantıyı ifade edecek kadar ölgün değilsin henüz. ruhun iki elini yana açmış, yüzükoyun. bedenin seninle alay edercesine diri. o bulantının köşelerini gözüne kestirdiğin zamanlar oluyor. bazen tutar gibi oluyorsun ama aklının tırnakları o denli güçlü değil. kazıyamıyorsun. çekip çıkaramıyorsun. ayaklarının altından kayıp gidiyor yaşam. yabancı yüzlerdeki tanıdıklığı ararken tanıdık yüzlerdeki yabancılığı fark ediyorsun. yerlisi olamıyorsun hiçbir devinimin. bedenini sıyırıyorsun. her sabah yataktan ruhunu geriden bir milim oynatamıyorsun. evin yok, vuslatın yok. öğretilik timsali varoluşun. hiçbir yerde tamamlanamıyor, hiçbir anda aitlik belirtisi bulamıyor, her yere kendini, her şeyi kendine fazlalık görüyorsun. senin için işler yolunda gitmiyor gibi değil, bir yol kalmamış gibi daha çok. ne dün ne de yarın şimdinin öfkeli elleri sıkıyor gırtlağını. iki kere ikinin dört ettiği her şeyin kuralına göre geliştiği ve asıl acıtanın da bu olduğu zamanlar. soluk soluğa eşiğine koştuğun tüm kapılara geç kalıyorsun sağa dönsen kendinlesin, sola dönsen kendinle. her an biraz daha büyüyor kendin olmak.

bunu gözlerimle gördüm, senin gözlerinde. 

hiç hissetmedin ne kadar kırgın olduğumu. cenaze taşımak gibi ölü bir ruh taşıyorum içimde. köşeye geçmiş, yüzü duvara dönük bir çocuk gibi ağlayasım geliyor, bilmiyorsun. 

ama bak sen seviliyorsun bense bekliyorum

ben sana mecburum sen yoksun