Bazen çok seversin ve bırakıp gidersin, veya bazen çok seversin o seni bırakıp gider. Neden böyle yaptım? Neden böyle oldu dersin, bir ders çıkarmaya çalışırsın ama başaramazsın. Sadece beklersin. Ama değil dönmek, o çok sevdiğini idda ettiği yüzüne bile bakmaz senin. Çok kırılırsın, kahrolursun. Çare bulmaya çalışırsın ama bulamazsın. Sadece ararsın. Neden ben? Diye düşünürsün. Üşürsün titrersin, sıcaklarsın nefesin daralır, bazende heryerin buz tutar. Herkesin güldüğü ortamda durduk yerde dalıp gidersin, hatta uyurken bile düşünürsün, çözümü uykuda ararsın, ve geçmişi düşünürken geleceğı karartırsın, bu sefer olmayacak diye söz verirsin ama başaramazsın, sadece mutlu olmak istersin, biraz bile olsa mutlu olmak istersin. Çok yanlız kalırsın, yine de hepsi seni bırakıp gider. Nereye gittiler bunlar? Diye düşünürsün en zor zamanlarında, fark edersin onlar bile senden sıkılıyor, uzaklaşmaya çalışıyorlar, ve sadece kendinle baş başa kalırsın, dört duvar arasında. Yeterince bile düşünmeden tekrar çözüm aramak istersin, artık o kadar çok kafaya takarsın ki takıntı haline gelir. ve bunu kimse görmez, ve ya sadece görmek istemez. insanlar neye üzüldüğünü bile anlamazlar, sadece merak edip sorsan bile hep ters cevaplar, terslemeler. Ağlarsın, sadece sessizce. Eskiden küçükken biri gelip seni teselli etsin diye yüksek sesle ağlardın, şimdi kimse duymasın diye sessizce. Çok özlersin o düşünmediğin zamanları, sadece tek derdinin ağlamak olduğu zamanları, Ve herkes gittikten sonra tamamen bozulmuş bir piskoloji, birkaç damla gözyaşı, ve sadece herkesin tek tek sırayla bıçak saplayıp gittiğı sırtından akan damla damla kendi kanların elinde kalır, ve o kanları bile temizleyen olmaz.
