z

anahtarım vardı zerda, kapıyı sen aç istedim

'başka ne isterim yaşamdan?' dediğimde aklıma birkaç kişinin gülümseyen yüzü gelmeseydi çok üzülürdüm, evimin genişlediğini, balkonumun daha çok ışık aldığını, mutfağımda pişen tariflerin hep misafir bulduğunu, yürüyüşlerimin bir eşlikçisi olduğunu düşünmeseydim, epey üzülürdüm.

yine kendi kendime sormadan duramadım, niye seni böyle istiyorum diye bulamadım

ben sensiz olanlara seni aratıyorum, ben sensiz kalanlara seni yaratıyorum, seni saklayacağım, seni yazıp-andıkça
          kendimi çoğaltıyor, seni kuşatıyorum

yıldızı çoktan sönmüş hayatlarda, öyle kaç kereler, geçmişi dirilterek beni üzen her şeyi iyileştirebileceğimi umdum

her şey biter tamam da niye o savaş meydanında kalan hep biz oluyoruz nil?

seni sevmek kendime iyi davranmak gibi

biz birbirimize rastladığımız her vakit kıvrılan dudaklarımızla hep bahar değil miyiz?

"zihninde cehennemle yaşayan birinin aptal olup olmamak umrunda değil." dedi ve yaşananlar acı bir tebessüm çizdi dudaklarına. "bize göre aptal ama bu onun umrunda değil." tebessümü söndü. "değildi." 
          "ve?" 
          dalgın bakışlarından birçok ifade geçti.
          "ve sanırım artık aptal olup olmamak benim de umrumda değil."

çok düşünme sev işte