pearl.

artık sana kızgın bile değilim.
          sanırım bir insana karşı hissedilebilecek en kötü şey bu.
          
          çünkü öfke bile içinde biraz önem taşır.
          ama ben sadece uzak hissediyorum.
          sanki yaşanan her şey başka birinin hayatında olmuş gibi.
          
          önceden bazı şeyleri düzeltmeye çalışırdım.
          konuşurdum,
          anlatırdım,
          susardım,
          yine de ortam bozulmasın isterdim.
          şimdi ise uğraşacak gücüm bile yok.
          
          insan bir noktadan sonra kavga etmeyi bırakıyor.
          çünkü karşısındakiyle değil,
          kendi içinde tükeniyor.
          
          ve sen bunu hiç fark etmedin.
          
          bir insanın gözünün önünde yavaş yavaş soğumasını izledin,
          ama hâlâ her şey aynı sanıyordun.
          işte en büyük yanılgın buydu.

bir insanın değişmesini izlemek çok tuhaf.
          özellikle de bir zamanlar gözünün içine bakınca huzur bulduğun kişiyi tanıyamamak.
          
          önceden seni anlatırken ses tonum bile değişirdi,
          şimdi birisi adını açınca konuyu kapatasım geliyor.
          çünkü bazı insanlar kötü biri olduğu için değil,
          insanın içinde bıraktığı şeylerden dolayı yoruyor.
          
          sana dair kötü anılar biriktirmek istemezdim aslında.
          ama sen iyi olan ne varsa kendi ellerinle mahvettin.
          her şeyi bir tartışmaya, bir inada, bir güç savaşına çevirdin.
          ve bir noktadan sonra haklı olup olmamanın hiçbir önemi kalmadı.
          
          çünkü insan sürekli kırıldığı yerde kalamıyor.
          
          en komik kısmı da şu:
          eskiden seni kaybetmek korkutuyordu,
          şimdi tekrar hayatıma girme ihtimalin rahatsız ediyor.
          
          çünkü bazı insanlar ikinci kez üzemez seni.
          ilkinde bıraktıkları şey zaten yeterince ağır oluyor.