peonies-

üfle surayı israfil, hiçbir ses bu çağ kadar sağır edemez beni 

mesela balkon, o evin bir parçası ama sokakta ve soğukta. kendimi sana başka türlü anlatamıyorum. 

bir ucu keşkeye bir ucu belkiye çakılı bir köprünün üstündedir ömrüm

gençtim vurgundum, bir sesi duyabilme isteği infilak ederdi göğsümde. bir daha hiçbir şeye böyle anlam yükleyemedim. 

plaklara sesin dolsaydı gramafonum güller açardı

duvarları rengarenk çiçeklerle bezeli bir ev ve manzarası her daim gökyüzü olan penceresi, sensin işte.'

ben böyle gecelerin yabancısı değilim ecevit yatağım bir tabuta dönüşür de ölemem. dışarıda insanlar birbirlerini tararken, ben karanlık odamda çizgi film izlerim 

bilme tanıma beni merdivenleri üçer beşer çıkmanın sevinci yok içimde 

sakın züleyha. beni hiç mi sevmedi? düşüncesini balkonda otururken düşünme, bu düşünce aşağı atlamana neden olabilir. 

balkondaki saksı devrildi, benim ağzıma kimse kulak olmadı. çiçek toprağından ayrılalı çok oldu, o çiçek solalı çok oldu