pespayesualler

Dünya böyledir; ne sevesin ne de gidesin gelir. 

Mektuplar, yaradana mektuplar. 
          Her geçen gün burada boğuluyorum aslında. 
          Hakkımla, beni alsan mı yanına? 
          Senden başkasını sevdim.
          Ne olur bağışla. 
          

Bela mısın, şer misin? 
          Son askerin, son mermisi. 

Hoyrattır bu akşamüstüler daima. Gün saltanatıyla gitti mi bir defa. Yalnızlığımızla doldurup her yeri Bir renk çığlığı içinde bahçemizden, Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan. Lavanta çiçeği kokan kederleri; Hoyrattır bu akşamüstüler daima. Dalga dalga hücum edip pişmanlıklar, Unutuşun o tunç kapısını zorlar Ve ruh, atılan oklarla delik deşik; İşte, doğduğun eski evdesin birden. Yolunu gözlüyor lamba ve merdiven, Susmuş ninnilerle gıcırdıyor beşik Ve cümle yitikler, mağlûplar, mahzunlar.. 
          

Ve ben kanıma bulanmış hançeri kendi ellerimde buldum. 

Güneş, göğsünü yırtan o kibirli mülteci;
          Ay, o yangından sızan külü çalan dilenci.
          Hiç karşılaşmadılar.
          Biri var etmek için delirdi her sabah,
          Diğeri yokluğu giyinip deliliğe özendi geceden.
          Zaman dedikleri o büyük illüzyon ise;
          Dünya adlı bir tabutun başında,
          Katille kurbanın sırayla tuttuğu sinsi bir nöbetten ibaret.

Aslında, aslında insanoğlu garip. 
          Birden her şey bitiyor, herkes gidiyor. 
          Yalnız kalıyoruz.
          Toprak oluyoruz. 
          Toprağa bakanlar oluyoruz. 

 Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum. Önce beklemekten. Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan, ikisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın. Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar, sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini...
          Zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasını, kanunlara saygı göstermesini, insanların sevmesini, aldanmasını, aldatmasını bekliyorlar. Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun. Ya o? Ya o insanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat, çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor, saadet bekliyor yaşamaktan. Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık. Aradıklarının çoğunu bulamamış, beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak göçüp gidiyor bu dünyadan. İşte yaşamak maceramız bu. Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak ve yaşayıp beklerken ölmek! Özleme bir şey diyeceğim yok. O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O nefes alış sevgi­mizin, kavuşmalarımızın anlamı. O tek güzel yönü bekleyişlerimizin. İnsanlığımız özleyişlerimizle anlamlı, yaşantımız özlemlerle güzel.
          Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var, bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.
          Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam, seni özlediğim içindir. Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam; içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.

Niçin düşlerim eziyet, 
          Niçin insandan istifadem hezimet? 
          Ve niçin mücazatım hep "Niçin" demekti?