pirasayemem
Şuana kadar tanıştığım herkesten bir şeyler öğrenmişim bazen iyi bazen kötü ama genel manada hepsi yararlı şeyler. Kendimi kötü hissettiğim her an sığındığımı sandığım benliğim değilmiş mesela beni mutlu yapan şeylerin insanlarla hiçbir alakası yokmuş yalnızlık diye bir mümkünlük de yokmuş. 21 olacağım bir yirmi bir daha yaşar mıyım bilmiyorum ama yaşamayı öğrenmek olarak görüyorum artık. Aslında yaşadığım hiçbir şey çok ağır değil taşıyabileceğim kadarmış. Aslında yarım saat sonramın bile belli olmadığı bir yerde on yıl sonrası için hırslanmak aptallıkmış. Kin tutmak ama bana şunu söyledi bunu yaptı demek zarar vermekten başka hiçbir şeye yaramıyormuş. Sanırım bu yüzden her şeyi affetmeye çalışıyorum. Ne oluyor bilmiyorum ben yapmıyorum kontrol ben de değil ve böylece çok huzurlu hissediyorum
