pitoresk

sinesine yaslananın sinesinde yaşamak var nilgün.

mağlup ayrıldığım onlarca savaşın yorgunluğuna rağmen sana kollarımı açmıştım 

dünyanın o son günü sen beni arayacaksın.

ağlarken içim, güldü gözlerim. 

bu dünya peşinden koştuğun bir şeyin yanından geçmeyi öğretiyor.

sevgi böyle bir şey mi firuze. iş mi, aş mı, ekmek mi. sevgi bir toprak mı firuze, onu ne kadar çok işlersen o kadar verimli olur sandın. sevgi bu değil firuze, zorla, dişini tırnağına katarak elde ettiğin hiçbir şey senin değil severken. bir gün çalışarak elde ettiğin her şeyden oluverirsin işte böyle. sevgi ne iş ne aş ne de ekmek. sevgi toprak değil. sevgi yalnızca karşılık, sevgi sebepsiz almak. koparmak değil. bak bunların hepsini kopardın ya da zorla yerleştirdin. şimdi birer birer yok ediyorsun. çok çalışırsan sevginin en güzeline sahip olursun sandın, çok çalıştın, olabildin mi. olamadın. oldun sandın değil mi. ne yazık sana.

sana alacakaranlıkta bile bakarım. saçını okşarım, gözyaşını silerim. kokun duman olur durur üstümde. adını söylerim içimden. yalnız adını söylerim. bir de belini örterim. gözlerinin ışığında yaparım bütün bunları, gözlerinin ışığındaki alacakaranlıkta. sana alacakaranlıkta bile varım. pek konuşmam, oturur seni dinlerim. sesin cıvıldar durur önümde. adını söylerim içimden. yalnız adını söylerim. bir de ateşe değermiş gibi öperim. acılarının ışığında yaparım bunları, acılarının ışığındaki alacakaranlıkta.

kendi mutsuzluklarımı kendime sakladım. 

barışıyormuş her orman yangınıyla.

eğer bir masal perisi girerse rüyalarına öldü dersin gül güzeli, tılsımını kaybetti.