@poetieus
"Hani unutmuştun? Hani sevmiyordun?" diyecekler. Sevmiyorum. Yani seviyorum evet, ama öyle değil. Benim sevdiğim sen değilsin ki. Benim sevdiğim tamamen anılar. Eski günler. Eski biz. Kopmuşuz, gitmişiz. Değişmişiz bir kere, aynı biz değiliz. Nasıl sevmeye devam edebilirim? Tanımıyorum ki artık seni. Yani öyle düşünüyorum. Değiştin, değişmesen gelirdin. Biliyorum.
-
Şimdi bana kimse bahsetmesin senden
Git artık dudakların ismimi kirletmeden
Kırk yıl hatrıda geçti İçtiğimiz kahvelerin
İçimde telvesi kaldı başkasına değdiğinde ellerin
Ne sen sandığın kadar yüksektesin gözümde
Nede senden sonra ben gelebildim kendime
Göçebe bir kuş misali kanat açtım hep
Sıcak bir sevgi istedim gelsin dursun gönlümde
-
Bilemez hiç kimse bende ki seni,
Sen bile bilemezsin bende ki yerini.
Sahi ne olmuştu da gitmiştin,
Sen bende değil, gittiğin yerde bitmişsin..
En güzel aşklar yaşanırken kış masallarında,
Ben ise hep sensizim, şu yalnız masalarda.
Bir de gece olunca çöker ya dertler,
Hep seni yaşatırım aşk şarkılarında.
-
Ve sana karşı bittiyse tüm özlemim.
Bende pek bişeyim kalmamış demek ki,
Bence sende git artık yoluna,
Zaten çok bedel ödedim ben, bu aşk uğrunda.
Bakamıyorsam eskisi gibi gözlerine,
Sarılıpta çekemiyorsam kokunu içime,
Gülüşlerine denk gelince atmıyorsa kalbim.
Yolunu gözlemiyorsa artık gözlerim,
Dökemiyorsam içimi sana eskisi gibi,
Bende pek bir şeyin kalmamış demek ki.
Bence sende git artık yoluna,
Zaten bir adım daha atamam bu uğurda.
Gitmek mi istiyorsun git
Hatta benide götür giderken
Müsait bir yerde inerim ben
Belki bir umut yokuşunda
Belki de bir sokak ortasında
Sonra ayrılır yollarımız
Sarılır vedalaşırız
Unuturum ama korkma
İlk değilsin gidenler arasında sonuçta
Koyduysan kafana git durma
Çünkü asla kal demem sana
Gitmek istiyorsan git kalma
Bende kalan neyin varsa
Giderken onlarıda al yanına
Dönüp arkana bile bakma
Gelişini törenle kutlamadığım gibi
Giderken de tek kelime etmem sana..
-
susmak... tıkalı bacalarda
sıkışmış duman, göğsümün gizlisinde.
aklı yüreğinden utana utana
-yaşasa bile insan-
yaşamanın bir anlamı kalır mı?
anılar söz dinlemiyor, anılar
korkunun kol gezdiği
o yalnızlık saatlerinde
sıralı kirpik gibi diziliyorlar
gözlerimin çevresinde.
ölülerimizi özledim
söylesem suç olur mu?
saysam birer birer, ansam
adlarını, yaşlarını, sonlarını...
başlangıçlar bulunur mu?
Belki kadar kesin ve keşke kadar imkânsız, birbirimizden uzaklaşmamız. Kırılsak da tırnak uçlarımıza kadar kırılırız elbet bunu gerektirir yaşamak. Ben zaten sana ilk baktığımda anlamıştım, içime bakmıştın önce bayılacağımı sanmıştı. Dünyayla aramda geçmişim vardı o ara tutup ellerimi sıkıca saracağına inanmıştım. Belki şimdi bir uçurumun kenarından geçiyoruz, sallanıyoruz belki arada bir çeşit deprem oluyor, kızıyoruz birbirimize kırılıyoruz, inciniyoruz ama biliyoruz uzak gibi olsak da biz aslında yan yanayız. Belki kadar kesin ve keşke kadar imkânsız birbirimizden uzaklaşmamız...
Sevdiğini söylemeye gerek duymaz bazıları. Kelimeleri sevmezler, gözleriyle severler onlar. Gözleriyle korurlar. Kolları vardır, sarılırlar. Sarılırken, elleriyle konuşurlar. Tabii hissedebilirseniz. Bazen konuşmak, hissettikleri sevgiyi anlatmaya yetmez onlar için. Zaten eyleme dökmek de daha mantıklı gelir onlara. Çünkü seviyorum diyen herkes sevmiyordur ama gözlerinden sevdiğini okuyabildiğiniz biri, sizi sevmiyor olamaz.
-
Sen bana geleceklerden sesleniyorsun
Ben sana geçmişlerden
İşitiyoruz birbirimizi
Ama duymuyoruz
Sevişemez miydik içinde şimdiki anın
Sen niçin bunca genç
Ben niçin bunca yaşlı
Uzatıyoruz ellerimizi
Kavuşamıyoruz
Oluşamaz mıydık orta yerinde zamanın
Sen bana aydan bakıyorsun
Ben sana yerden
Sen çok ötelerden
Bense gerilerden
Buluşamaz mıydık ortasında mekânın
Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgideydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı
Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken
Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik.