geçenlerde tuval yapmaya kalktığımda kötü olacağından art block yediğimden o kadar emindim ki her fırça darbesini korka korka atıyordum ve en nihayetinde yanlış bi darbeyle tüm tabloyu mahvettim sonra olacağı buydu zaten dedim ve tüm tuvali sanki 4 saatimi harcamamışımcasına siyaha boyadım ve siyah üzerine çizilebilecek farklı bi resim için kenara kaldırdım. emeğim boşa gitmesine rağmen başından beri kendime inancım olmadığı için bana çok koymadı sadece sinirlendim ve hiçbir şey olmamış gibi hayatıma devam ettim sonra annem odama geldi dedi ki "resmine noldu?" bende "bi hamleyle rezil oldu bende hepsini siyaha boyadım" dedim. annem böyle üzülerek yüzüme baktı "ben olsaydım o hatayı kapatmak için resime kendime yorumumu eklerdim daha farklı bir şeye çevirirdim uğraşırdım sen kökünden yok etmişsin 4 saattir uğraşıyordun" dedi. o söyleyene kadar 4 saatin ne kadar büyük bi süre kaybı olduğunu farketmemiştim ama daha önce farketmediğim daha büyük bir şey vardı hataları düzeltmek için o kadar yorgundum ki herşeyi kökünden yok ediyordum, tek çare yok etmek olmasa bile.
