belki görmezsin, belki de artık görünce önemsemezsin. ama şunu bilmeni isterim ki gecenin bir yarısı kalbimde ağırlığınla ağlaya ağlaya buraya geldim. belki ben de pişman olacağım, belki de hatırlamayacağım. ama neyi fark ettim biliyor musun, özlediğimi. kitaplığımda zahir ile her göz göze geldiğimde öylesine canım acıyor ki… hayatımda anı olmasından en çok korktuğum insanın hayaletine yazıyorum belki de şu an. yağmur yağıyor, aylardan mayıs ama sanki çok uzun zamandır bir kışta takılı kalmışım. belki de çok özlediğimdendi hepsi. diyprum ya gecenin bir yarısı delinin birinin ağlaması normalde bu kadar koymazdı bana ama sebebi bu sefer sen olunca dayanamadım. şu paragrafı yazmam yarım saatten uzun sürdü, galiba gelip geçen yıllar gerçekten yaşlandırmış. ama söylesene vuslatın bile yanlış olduğunu bildiğim halde nasıl böylesine özleyebiliyorum ve içim asla soğumuyor?
