එක කාලයක් එනවා අපි ආස කරන දේවල්,අපට වැඩියෙන්ම දැනෙන දේවල්,අපි පරෙස්සම් කියල හිතෙන තැන්..
ම්ම් ඒවා ඔක්කොම එක පාරට සමුදෙන්න වෙන!
කොහොමත් අතහැරන එකට,වෙන් වෙන එකට වඩා දහ ගුණයකින් නෑ සිය ගුණයකින් විතර සමුගැනීම්වලදී දැනෙන වේදනාව වැඩියි නේ!?
ඉතිං,
පොත් ගුල්ලියක් වුණ මාව තව තවත් පොත් ගුල්ලියක් කරපු,
ලෝක සිතයමේ එක එක තැන්වලට විසිරුණු ආදරණීයම හදවත් එක පොදියට මුණගස්වපු,
ඔහේ වැඩකට නැති කතා ගොඩකින් කන්වර්සේශන් බෝර්ඩ් පිරවන්න ඉඩ දීපු,
හිත රිදුනහම මේක අස්සට ඇවිත් හිතට එන වචන ඔහේ ගලපලා මේක පුරවන්න ඉඩ දීපු,
කතාවක් කියෙව්වහම ඕනවටත් වඩා ඒක ගැන මනෝ ගහන්න ඉඩ හදලා දුන්න ,
මගේ "තැබිලි පාට මන්දාකිණිය",
හදවතින්ම ණයගැතියි මම!
සදාකාලික නොවූ "තාවකාලික සමුගැනීම"කට අවසර!
හිත හීනිවට රිදුනත්,කොච්චර හිත කෑ ගහලා ඉල්ලුවත් සමහර දේවල් තියනවා කරන්නම වෙන, ඉතිං මේකත් අන්න ඒ වගේ..
වගකීම් වැඩි වෙනකොට කොහොමත් අපි ආසම දේවල්මයි මිස් වෙන්නේ ඊටත් වඩා අපිවම!
ඒත් මොනවා කරන්නද,
මං දිනනකන් බලාගෙන ඉන්න ඇස් හතරක්
මාව දරාගෙන,
මං වෙනුවෙන්ම ඕනවටත් වඩා නහිනවා බලාගෙන,
මට ඒ හීන කඩලා බිඳලා දාන්න තරම් හිතක් නෑ!
විශේෂයෙන්ම මගේ හීන ඒ ඇස් අස්සේ හංගන් ඒවා ඉශ්ට කරන්න බලන් ඉන්න ඇස් වලට කඳුලු ගේන්න මට බෑ සත්තකින්ම!
ඉතිං අවසරයි!
2026/05/12
