promaja-

kendimden kaçamayacaksam niye var bu bacaklar? 

promaja-

ben galiba senin kullanmadığın sözcükleri pek sevmiyorum; ölümle ispatlanmış şiirler var, en çok gözlerini görüyorum

promaja-

öpmezdin, bir padişah tahtından inerdi, beni severdin
Contestar

promaja-

pencerenden öyle bi' caka satardın ki "bu ev benim" derdin
Contestar

promaja-

yalnızım, bunu hep söylüyorum
          geceyi çarmıha geriyorum kimseler tapmıyor
          hüznümü ölçeğe vuruyorum yüreğime sığmıyor
          her şey ne kadar olabilir meraklanıyorum
          yüzüme dokundukça tırnaklarım kanıyor
          yalnızlığımı hüznümle yoğuran gece, 
          öyle basitsin ki sen bütün şiirlerin içinde
          biliyorum, bunu da biliyorum
          gökteki yıldızlar kadar dizeler yazılsa da
          kendime kendimden başka kendim yok
          ne utancımı kuşanan bir sevgi 
          ne çirkinliğimi öpen bir kız

promaja-

yalnızlığımdan yalnızlığım yalnız
Contestar