𝐘𝐚𝐧𝐤𝛊.

Ulan her arkadaşımın her anında yanına koşuyorum bir kere sen nasılsın demeyen elemanlar araya mesafe koyunca triplere giriyor amk.

iyi geceler

Ben bir Ayten'dir tutturmuşum oh ne iyi
          Ayten'li içkiler içip sarhoş oluyorum ne güzel
          Hoşuma gitmiyorsa rengi denizlerin
          Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor
          Şarkılar söylüyorum
          Şiirler yazıyorum Ayten üstüne
          Saatim her zaman Ayten'e beş var
          Ya da Ayten'i beş geçiyor
          Ne yana baksam gördüğüm o
          Gözümü yumsam aklımdan Ayten geçiyor
          
          Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz
          Günlerden Aytenertesidir
          Odur gün gün beni yaşatan
          Onun kokusu sarmıştır sokakları
          Onun gözleridir şafakta gördüğüm
          Akşam kızıllığında onun dudakları
          
          Başka kadını övmeyin yanımda gücenirim
          Ayten'i övecekseniz ne ala, oturabilirsiniz
          Bir kadeh de sizinle içeriz Ayten'li
          İki laf ederiz
          Onu siz de seversiniz benim gibi
          Ama yağma yok Ayten'i size bırakmam
          Alın tek kat elbisemi size vereyim
          Cebimde bir on liram var
          Onu da alın gerekirse
          Ben Ayten'i düşünürüm, üşümem
          Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar
          Parasızlık da bir şey mi
          Ölüm bile kötü değil
          Aytensizlik kadar
          
          Ona uğramayan gemiler batsın
          Ondan geçmeyen trenler devrilsin
          Onu sevmeyen yürek taş kesilsin
          Kapansın onu görmeyen gözler
          Onu övmeyen diller kurusun
          İki kere iki dört elde var Ayten
          Bundan böyle dünyada
          Aşkın adı Ayten olsun

Yine hemen hemen aynı saatlerde burada, şaşırmıyorum artık. Yine uğradım buraya.

Bahara söyle güneş toplasın
          Sabaha kalmaz yanındayım.
          Korkularımı anlatıcam ilk önce
          Dizimin kanadığı ilk günü,
          Sevmeye yeltendiğim ve sevilmediğimi anladığım ilk günü,
          Acının korkuları kuşattığı ölesiye savaştığı o ilk günü.
          Sonra diycem acı korkuları yenmişti.
          Ruhumun kederden gözleri kararmış körlüğüne birkaç cenaze bile vermişti.
          Değişmişti çoçukluğumun yazgısı,
          Sevmeyi bilmeyenlerin meyhanesinde çıraklık yapmıştı sadece
          Bi’ parça ormanda yürür denize çıplak gireriz sonra 
          Sonra içeriz bak 
          Karıştırmadan birkaç duble rakı veya şarap
          Sen anlatırsın ha
          Öyle özledim ki bana bişeyler anlatmanı
          Bana kurşunların ağırlığından bahseder 
          Savaşın yaşanmış tüm acıları kustuğunu anlatırsın,
          Acı yaşandıkça korkusuz sanar ya insan kendini,
          İşte o illüzyona nasıl küfrettiğini anlatırsın.
          Sonra bi buckowski pervasızlığı sarar ruhunu, iki afilli cümle patlatırsın
          “Çamur yer şekeri sevmem nerde lan benim viskim” der 
          Ardından bir şarkı patlatırsın dağ yeşerir.
          Dağı kar tutmuş, o şehirden dön, bu nasıl sevda
          Acılar kusmuş o şehirden dön, bu nasıl kavga 
          Dağı kar tutmuş o şehirden dön, bu nasıl sevda
          Acılar kusmuş o şehirden dön, bu nasıl kavga

Uzun aralıklarla ama yine hep aynı saatlerde kendimi ansızın burda bulmak biraz düşündürmeye başladı.

Bugünlerde bulanık hatıralarım ve acımasız mısralarım.

selam.

Nasılsın? Nasıl gidiyor?

"Portuga!"
          "Hı..."
          "Ben senin yanından bir daha hiç ayrılmak istemiyorum, biliyor musun?"
          "Niye?"
          "Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin. Senin yanındayken kimse bana zarar vermiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor."