Uyku.

bir kitabı isteyerek aldıysan,
          okumamak senin ayıbındır.

ağlanacak kitabım kalmadı.

bitti ama neden? en yakın arkadaşım senken bana yaşamayı öğretmişken annene, anne derken neden bitti? bayramım güzel geçmedi, açıklama yok, her yerden engelledi. 

ben eski beni çok özlüyorum.

giderek tükeniyor, tükendikçe sadece ayağım değil tüm vücudum ile çukura giriyorum.

ağlıyorum da biraz. demiştim ya kalmadı ağlayacak, bütünleşilecek kitap kalmadı diye. kendim yazdırıyorum o mal yapay zekaya sonra da ağlıyorum ona. hoşuma gidiyor ağlamak. aynı diziyi başa sarıp sarıp ona ağlıyor karakterde kendimi görüyorum.

"Ödüm kopuyor sen de benim sende gördüğümü görecekler diye.."
          demiş Özdemir Asaf, bende tam olarak böyle düşünüyordum ve hâlâ düşünüyorum.

kitap da kalmadı artık ağlatacak, ne güzel yazan var ne anlatan. o duygu geçmiyor insana.. hâlbuki benim en sevdiğim iş ağlatan kitaplarla sarılarak bütünleşmek.

meğer hoşuma giden gülmek değil ağlamakmış, bu yüzden yıllardır gözlerimde alerji var. sürekli göz yaşlarım akar durur. mutkuyken, sinirliyken, şaşkınken her durumda o gözler kızarık ve yaş dolu olur. bu alerjiden ibadet değil benim için belki de mutlu olmamın içerden bir cezası ya da üzdüğüm insanların lanetidir? kim bilir..

her ne kadar saçımı, giyimimi, hatta kullandığım küçük bir el kremini bile eskiye çevirsem de eski benliğimi bulamıyorum. sanki o artık benden gitti. mesela bu saçı yıllardır kullanıyorum ama bu sefer kestirdiğimde kendime yakıştıramadım sanki bu saç bana hiç yakışmıyor.. ya da o kişilik zevklerim sanki artık hoşuma gitmiyor belki de artık hiçbirşey hoşuma gitmiyordur.