nice fidanlar diktim bahçeme, bazısına sevgim çok geldi, soldu diğerleriyle de ilgilenemedim dikenlerinden dolayı. toprağı her gün havalandırdım yaz kış dinlemeden, biliyordum ki orada bir can var ne olursa olsun yaşayan, ne yazın sıcaklığına ne de kışın ayazına kuruyan– onun tek istediği değer görmekti, ona bakanın sevgisi ilgisi can suyuydu. işte güz çiçeğim, bahçemden vazgeçmeme sebebim, bazen hayata karşı hevesim kalmasa bile senin oracıkta olduğunu bilmek bana umut veriyor, belki bu da benim can suyum oluyordur. birbirimize muhtaç olanlar değiliz sebepsiz koşulsuz kalplerde yer alanlarız, bir çiçek de bir insanı diriltebiliyormuş demek ki bunu senden öğrendim, iyi ki de bu şekilde öğrendim...
