Gece yarısı bir sokakta tek başımayım.
Attığım adımları takip eden kalp ritimlerim, bedenime doladığım cılız kollarım ve yanağımdan düşen bin parça gözyaşımla tamamen yalnızım.
İçim titriyor ama dışarının soğukluğundan kaynaklanmıyor bu titreme kalbim aleve verilmişte sanki sönmesi için üfleniyormuş gibi bir his bu,,,
Cayır cayır yanıyorsun ama için titriyor..
Ağlamak istiyorsunda, kahkaha atmaya mecburmuşsun gibi bir his, beni yiyip bitiren kalbimi avuçları arasına alıp onunla oyuncak gibi oynuyorlar gibi bir his...
Bu beni öldürüyor ama bağımlılık işte¿
Aynı o nefret ettiğim sigara gibi bende acı çekmeye bağımlıyım. Ne kadar öldürürse öldürsün, canımı yakarsa yaksın üstüne gittiğim için bu na güçlü bir bağımlılık diyebiliriz...
Ah, zira bir insan bir kez olsun acı çekmeden nasıl hayatına diğerlerini anlayarak devam edebilir emin değilim.
Adımlarım yavaşlıyor sokağın sonundayım herhalde...
Koskoca sokağı aydınlatan, sokak lambaları yolu maviye boyuyor. Gülümsüyorum istemsizce kendimi bu ışığın aydınlattığı kaldırım taşına bırakıyorum. Yanlızım bir sokak başında, kapkaranlık düşüncelerimin içinde kayboluyorum bu gecede şafağın güzel kokusunu içine çekmeniz dileğiyle..
İyi uykular.. ♡