kaburgalarını görebiliyordum, bu bi anlığına benim bile canımı yaktı. Henüz bir çocuktan farksızdı. Zaman onu beni büyüttüğü kadar büyütmemişti, onun dünyası bir kafesti ve o bu kafesin dışının tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Oysa bilmiyordu ki asıl güzellikler kafesin ardında gizliydi. Bir an kafesinin kapısını açmak, ona yardım etmek istedim. Çünkü biliyordum ki ben onun yolunu aydınlatmazsam tanrının sonsuzluğuna işaret eden beyaz ışık onun yolunu aydınlatırdı, bir anlığına onun için üzüldüm, onun için korktum. Henüz küçük bir kızdı, beyaz ışığın onu bu kadar erken ele geçirmesine izin veremzdim