rabbim

selamlar, uzun zamandır kafamda yaşayan karakterleri sonunda bir hikâyeye dönüştürdüm. "galata'dan sonra" yavaş ilerleyen, günlük hayatın içinden bir romantik kurgu. eğer karakter odaklı hikâyeleri, istanbul atmosferini ve doğal ilerleyen ilişkileri seviyorsanız belki hoşunuza gider. yolunuz düşerse beklerim. :') umarım Buğra ve Leyla'nın hikâyesi sizde de güzel bir iz bırakır <3

Gt

sınanmamışlığın kibri var üzerimde. 

Acı eşikte bekliyor, haberin olsun diye geldim. Seni izliyor, tutulmanı bekliyor, çakılmanı istiyor bi' uçurumdan aşağı. Tek derdi olan sen değilsin ya? Canın yansa ne yazar, çakıldığında göreceksin senden birilerini. Hadi durma, atlayıver, ölüver, iblisi mutlu ediver. Vazgeç kendinden, atıl eşikten. Canın yansa ne yazar? 

kimseyi sevmek gelmiyor içimden. Bu gidişatın sonu ne olacak? Ya da bu son da ben olacak mıyım? Belki de son diye bir şey yoktur. Sonuçta hepimiz o'nun ışığıyla süslenmedik mi? O zaman neden karanlığa gidiyorsun? Aydınlık olan gerçekten sevgi olabilirmiş gibi... Cümleler başladığı yere bile geri dönebiliyorken, niçin biz olduğumuz yerde zamanın geçmesini arzu ediyoruz? 

Kerküğün zindanına attılar meni. 

Çiçekler açtığında mı anlarsın baharın geldiğini? Yoksa baharın yaklaştığı sıralar, yabani çiçeklerin kokusunu birlikte soluduğunuz o kış çiçeğinin solmasıyla mı anlarsın bu ansızın vuran renklerle dolu hüsranı? 

Papatyalarla dolu bir hükmün gölgesinde inzivaya çekilirken Olric çıkıp geldi. Bu hükmün herkese bir payı olacağının buruk fakat bir yandan bilinmezlikleriyle yanaştı yamacıma. Fısıltıyla konuşuyordu burada, bir daha uyanmayacakları uyandırmamak için. Tek bir söz düştü onun fısıltılarından yamacıma;

hadi çay koy don richi yine burdayım'

bi' gün tanrıya yaşamın nedenini sordum. o günden beri mutlu değilim tanrım.