ezra

kendimi kendimden korumaya çalıştıkça daha çok kanıyorum, umarım kan kaybından nalları dikerim. şehvet verici bi ölüm nefisliği ve bir kadeh viski.

buraya yazmak aynı küçükken geceleri yalnız ağlayıp burnunu seslice çekmek gibi.

sanki dünya sadece benim gömülmemi bekliyor da yeşillensin gibi bi his.

piyano bana beni geri vermiyor, gitarım bana eski hevesimi vermiyor, uyumayı öyle artık istediğim gibi yapamıyorum, iştahım eskisi gibi yeni tatlar aramıyor, mumlarım odamda artık yanmadan duruyor. ben artık teşekkür edebiliyorum çünkü bundan nefret ederdim.

asla sevilmek insanı olmadığımı biliyordum, şu an dile getirince daha az acı verdi kendime kendimi sürekli hatırlatmalı ve bol su içmeliyim.

düşündüğüm her kelime klavyeye bi bıçak gibi saplanıyor, kendime yediremediğim laflar söndürdüğüm düşünceler diye sandığım her şey bana daha ağır geliyor. annemi üzmekten korkmasam bulurdum illa 2-3 torbacı uyuşturursun zihnimi. ama bi ona kıyamıyorum bir de onun benim için kurduğu onca hayale en çok da o pembe hayallerindeki gibi olmadığım gerçeği üzüyor onu, farkındayım. geçmişe sayıver valide, başka bir yerde başka bir şekilde.

bedenim ruhuma aykırı davranıyor, aklım desen yerinde değil bi kalbim var o da en ufak iyi hissiyat da cephe alıyor. her şeyden kaçıyorum kendimden kaçıyorum en çok da ne olmalıyım? ne hissetmeli, ne düşünmeli, ne yapmalıyım? yaktığım her sigarada 300 düşünce nikotin çekiyorum. sorarsan, 'iyiyim hamdolsun sen nasılsın?'.. ben mi yiyorum kendimi yoksa ruhum mu istemiyor bedenimi?

https://open.spotify.com/intl-tr/track/3H3qBumaYj67PT3aMEBvAP?si=938a4965dd2b4262

gün yüzü görsem fırtınayı beklerim, keder mi dert mi?

suyun altındayım, kafamı çıkarsam bir tekne beni bekliyor farkındayım ama tekrar alabora olup dibi göreceğimi de biliyorum.