Deliriyorum gönülçelen, yakıyorsun bedenimi,
adın her geçtiğinde kendimi kaybediyorum.
Sana dair ne varsa içimde büyüyor,
sustukça daha çok konuşuyor kalbim.
Bir gülüşün yetiyor bütün dengemi bozmaya,
bir bakışın yetiyor aklımı dağıtmaya.
Sen yanımdayken zamanın nasıl geçtiğini unutuyorum,
sen gidince de gözlerim hep seni arıyor.
Ne yaptığını bilmiyorum ama
içimde sana ait bir yer var artık.
Öyle sessizce, öyle derinden yerleştin ki,
ben seni düşünmemeye çalışırken bile
aklımın en güzel yerinde sen varsın.
Gönülçelen,
belki de adın boşuna böyle değil;
sen gönlümü çaldın,
ben de hiç geri istemedim.