@restihw
bazı şarkılar vardır
kanatlarında yağmuru taşıyan
kelebeği anlatır
kırmızı bir çakmak gibi neşeli ölmek olurdu
o şarkının adı
ardında yalnızca nemli sigaralar
bırakmanın acısı
keşke ismim iris olsaydı
keşke ismimin bir anlamı olmasaydı
ben ne zaman öleceğim
sabah olunca mı
Epeydir yazmıyorum. Aylar var ki yaşamıyorum ve işyeriyle fizyolojim arasında, düşüncelerim ve duyumlarım içimde durgunlaşmış olarak dayanıyorum. Ne yazık ki insan böyleyken de dinlenemiyor: Çürüme bile aynı zamanda mayalanma demektir.
kadının ilk kanı dilini ısırmasından gelir.
çünkü kadın gerçeği söylemeye başlarsa erkeğin aynadaki görüntüsü küçülmeye başlar; yaşam karşısındaki uyumluluğu yok olur. erkek sabah kahvaltısında ve akşam yemeğinde kendini gerçek boyutlarının en az iki katında görmezse, kararlar vermeyi, yerlileri uygarlaştırmayı, yasalar koymayı, kitaplar yazmayı, özenle giyinip yemekli toplantılarda konuşmalar yapmayı nasıl sürdürecektir.
tanımadığım birini karşıma alıp saatlerce annem hakkında konuşmak, biraz gülmek, çokça ağlamak ve bir daha o kişiyi görmemek istiyorum.
i saw sparks
İnsanın sefaletini de, alçaklığını da, çektiği işkenceleri de aynı umursamazlıkla görüyordu. O halde o paylaşma, tamamlama, sahildeki yalnızlıkta bir cevap bulma düşü sadece aynadaki bir yansıma, aynanın kendisi de, altındaki daha yüce güçler uykudayken üstteki durgunlukta oluşmuş sadece yüzeysel bir yansıtıcı mıydı? Huzursuz, umutsuz, ama yine de gitmeye gönülsüz olarak (çünkü güzelliğin sunduğu çekicilikler, avuntular vardı) artık kumsalda gezinmek imkânsıza; düşüncelere dalmak katlanılmazdı; ayna kırılmıştı.
hayatım bir mutsuzluk inşaatıydı Pollyanna
çimento, demir, çamur...
duvarlarımı şiir ve türkü söyleyerek sıvardım.
en üst kattan düşerdim her gün
esmer bir işçi gibi dilini bilmediğim bir dünyaya
hayatım bir mutluluk inşaatıydı Pollyanna
sana ve mutluluğa yazılmış mektuplarıma
cevap beklediğim zamanlarda.
benim bir köyüm olmadı.
hiçbir şehir karlı sokaklarıyla bana.
pazen gecelik giymiş bir anne gibi sarılmadı.
"Şimdi, ne kin var ne öfkene de değişimin korkusu. Sadece susadım, neye susamış olduğumu bilmeden. Hayatın nehirleri, nerelere gittiniz? Hava. Havaya ihtiyacım var. Seni böyle sessizce ürperten neyi gördün karanlıkta? Kör bir adamın gözlerine sahibim sadece, güneşe gözlerini dikip bakan. Düşenlerin bir daha kalkamadığı yerde düşeceğim."
bıktığım şeyler ve yeşil fanila