rhodannthe

Sen benim gökyüzümdün, denizim, toprağımdın,
          	Şimdi bir hatıra olamazsın belirsiz, uzak
          	Biliyorsun bazı şeyler vardır elimizde olmayan
          	İşte öyle imkânsız birşey seni unutmak.

rhodannthe

Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim
          Yazabilirim örneğin; “Gece yıldızla dolu
          ve yıldızlar masmavi titreşiyor uzakta`
          Şarkı söyleyip esiyor gece rüzgârı.
          Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim...
          Sevdim ben onu, o da beni sevdi bir ara
          Buna benzer gecelerde sarıldım kollarımla
          Defalarca öptüm onu sonsuz göğün altında
          Sevdi beni o, ben de onu sevdim bir ara
          O koca, masum gözler sevilmez miydi ama?
          Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim
          Onu tutamadığımı, kaybettiğimi düşünmek
          Dinlemek uçsuz bucaksız geceyi, onsuz daha tenha kalan
          Ve şiir… Çime düşen çiy gibi düşer cana.
          Ne çıkar sevdam onu tutamadıysa...
          Gece yıldızla dolu ve yanımda değil o...
          Hepsi bu...
          Şarkı söylüyor uzaklarda biri. Çook uzaklarda...
          Ruhum kayboldu onsuzlukta…
          Gözlerim onu arıyor geri getirirmiş gibi, yüreğim onu.
          Ve yanımda değil o...
          Aynı gece ağartıyor aynı ağaçları
          Bir zamanlardaki biz, artık aynı değiliz
          Sevmiyorum artık onu doğrudur, oysa ne çok sevmiştim...
          Sesim rüzgârı kollardı kulağına değmek için
          Başkasının… Bir başkasının olacak...
          Sesi, ışıltılı teni, derin gözleri...
          Bir zaman öpüşlerime ait olduğu gibi...
          Artık sevmiyorum ya... severim yine belki.
          Sevda o denli kısa, nisyan öyle uzun ki...
          Çünkü benzer gecelerde sarıldım kollarımla
          Kaybolup gider ruhum onsuzlukta...
          Bu bana yaşattığı en son acı
          Ona yazdığım en son şiir de olsa

rhodannthe

Ilık bir su gibidir içimdeki yalnızlığım
          Yalnızlığım, ruhumda uzak bir ses gibidir.
          Her sabah ufuklardan mavi şarkılar gelir,
          Ve her sabah ürperir içimde yalnızlığım
          Güneşim aydan sarı,yarınım dünden zorsa
          Sarsın artık ömrümü tunç kandillerin isi
          Üşüyen ellerimden tutmalıydı birisi,
          Eğer benim gözlerim onları görmüyorsa.
          Bir camın arkasında,açılıyor güllerim
          Havuzum pırıl pırıl… yıkar bakışlarımı.
          İşler temiz ziyalar suya nakışlarımı;
          Ruhumun dünyasından eser tahayyüllerim
          Rüya rüzgarlarında bir yaprak yalnızlığım
          Düşüncem bir neydir ki ürperir perde perde
          Belki bu mısralarım esecek gönüllerde
          Fakat herkese uzak kalacak,yalnızlığım.

rhodannthe

Ölüm çok güzel olmalı,
          yumuşak, kahverengi toprakta yatmak,
          birinin başının üzerinde çimlerin dalgalanması, ve sessizliği dinlemek.
          Dünün olmaması, ve yarının olmaması.
          Zamanı unutmak, hayatı affetmek, barışta olmak…

rhodannthe

Bir evimiz olmalı denize yakın
          Bahçesinde kırmızı güller açmalı
          Deniz görünmeli her penceresinden
          Martı çığlığından dalga sesinden
          Uyku girmemeli gözlerimize
          Gemiler geçmeli uzaklardan
          İçmeliyiz zamanları seninle
          En eşsiz gecelerden
          En mutlu şafaklardan

rhodannthe

rüzgâr
          uzak karanlıklara sürmüş yıldızları
          mor kıvılcımlar geçiyor
          dağınık yalnızlığımdan
          onu çok arıyorum onu çok arıyorum
          heryerinde vücudumun
          ağır yanık sızıları
          bir yerlere yıldırım düşüyorum
          ayrılığımızı hissettiğim an
          demirler eriyor hırsımdan