riadesu

ağlamak istiyorsun, gözlerin doluyor ama yoklarmış gibi davranmak zorunda kalıyorsun. gözlerinin acısıyla kalıyorsun. çok üzgünüm. sebebi olduğum olmadığım bütün bu acıları yaşadığınız için çok üzgünüm. elimden hiçbir şey gelmediği için, gelemediği için çok üzgünüm. o kadar benim hatammış gibi geliyor ki her şey acı çeken bütün varlıktan ayaklarına kapanıp özür dileyebilirim, af dileyebilirim. her bir acı çeken insanı ne kadar kurtarmak istediğimi bilemezsiniz. keşke, keşke elimden ufakta olsa bir şey gelebilse ama hiçbir şey yapamıyorum ben çok üzgünüm.

birine evim demek çok sıkıntıymış. insanlar evinde ağlar, güvende olduklarını düşündüğü yerde. o kişi olmadığında sığınacak limanları, ağlayacak yerleri olmaz.

ben birini düşünüp kendi inisiyatifimle onun için bir şey yaptığımı o kişinin başına kakmamaya çalışırken nede bu bana karşı yapılmıyor ya?

kalp ağrısıyla mutluymuş gibi davranmak çok acı veriyor, ama gösteremem.

bende çok dengesizim, neden az önce mutluluktan ölüyorken şimdi bu kadar kimsesiz olduğumu hissedip üzülüyorum? elimde değil işte mutlu kalamıyorum.

serçe parmağımdaki kırmızı ip sen uzaklaştıkça parmağımı kesip kanatıyor.

asıl nefret ettiğini söyleyen sensin.

benim unuttuğumu, vazgeçtiğimi sanacak kadar aptalsın. kafanda fazla kuruyorsun. 

tutması senin için müthiş bir şeydi dimi? yine terk edilen benim çünkü.

aynı şeyleri yaşadık seninle. anlattıkların benimkilerle aynıydı, aynı duyguları tattık. ama anlamak istemedin beni. ya da kendini düzeltemediğin için anlamak istemedin. onun gibi. onunla da aynı şeyleri yaşadık ama, o da beni anlamak istemedi.