🗋

Gt ve kvote

gt var mıdır 

Öyle kırgınım ki bazı insanlara, bazı hayallere, bazı umutlara, Sanki ne yapsam onların yarattığı boşluk dolmayacak gibi. Ne kadar çabalasam hiç İyileşmeyecek gibiyim. Öyle acıtıyor ki, bunu size çok sevdiğim bir şairle anlatabilirim.
          
          Cemal Süreya'nın dediği gibi...
          
          "Nasıl bir his biliyor musun? Oda çok geniş ama sığamıyorsun Bak kapı orada ama Çıkamıyorsun Pencere açık ama nefes alamıyorsun.."
          
          Şuan ki hislerimi öyle güzel anlatıyor ki bu sözler.. Hiçbir yere ait hissetmemek, hiçbir yere sığmamak...
          
          Bazen biri olsun istiyorum. Aidiyet duygusunu hissedeceğim, öyle ki o kişi hem arkadaşım, hem sevdiğim, hem sığındığım olsun. Aynı şekilde bende onun arkadaşı, dert ortağı. mutlu anını paylaştığı ilk insan, zorda kalınca aradığı ilk insan olayım. Öyle bir devirdeyiz ki.. Bu saydıklarıma kriter gözüyle bakılıyor. Halbuki bunlar bir insanda ve ilişki de olması gereken şeyler. Doğru insanım ama yanlış devirde doğmuşum.
          
          Ne gariptir ki deli dolu biriyimdir, enerjim yüksektir ama bazen de içimdeki üzgün kız çocuğunun duygularını hiçe sayamıyorum. Bu durumda insan olduğumu göstermez mi zaten? Gösterir tabi ki Bazen kendime öyle yükleniyorum ki. Insan olduğumu, benimde üzülebileceğimi, kırılabileceğimi göz ardı ediyorum. Etmemem gerek, kendime daha çok destek olmam gerek, daha çok sevmem gerek kendimi. Daha çok şey yazmak geçiyor içimden ama içimdekiler yazarak geçmiyor... 

Büyüdükçe her şey gözümde daha anlamı gelmeye başlar sanırdım ama büyüdükçe her şey o kadar anlamsızlaştı ki. Anlamsız olan bir şeylere anlam yüklemekten çok yoruldum. Bir şeyler için çaba gösterip, karşılığını alamamaktan çok yoruldum. Yarınımızın garantisi yok ama geleceğe endeksli yaşıyoruz. İşte bu yüzden her şey anlamsız ve büyük bir paradoks içinde.
          
          Geleceğin uzun olabilir ve büyüdükçe artan sorumlulukların var, belki de bakman gereken bir ailen olucak ve bunun için savaş veriyorsun ama günün sonunda ölürsen tüm çaba boşuna gidecek.. Hayatta böyle bir şey tam başardım derken çekip elinden alıyor her şeyi.. Tam başardım dediğin de her şeyin elinden alınması bile hiç bir şeyin bir anlamı olmadığını göstermiyor mu? O zaman, bu çaba neden? Eğer ki ömrüm uzunsa çok uzaklara gitmek istiyorum. Orada yeni bir hayat kurmak, yeni insanlar tanımak istiyorum. Şu yaşımda bebek adımlarıyla tekrar bir hayat kurmak istiyorum. Geçmişi değiştiremem ama geleceğim benim elimde. Geleceğim, geriye dönüp baktığımda neler yaşadın ama bak hepsine değdi dedirtecek cinsten olsun istiyorum. Ettiğim dualar, sergilediğim çabalar, verdiğim savaşların hepsine değsin istiyorum.
          
          Çok şey istemiyorum, sadece hakkım olanı istiyorum. Kalbimde ve hayatımda anlamsız olan her şey anlam bulsun istiyorum. 

Zorluklar çoğu zaman kapımıza gürültüyle gelmez. Sessizce hayatın ortasına oturur; planlarımızı değiştirir, sabrımızı sınar, bazen de içimizdeki gücü bize unutturur. Oysa asıl mücadele, tam da bu sessizliğin içinde, kimse görmezken verilen mücadeledir. Ama her fırtınanın ardından gökyüzünde kalan şey, rüzgârın şiddeti değil; ağacın köklerinin ne kadar derine indiğidir. Kırılan dallar zamanla unutulur, fakat toprağa sıkıca tutunan o kökler yeni baharları müjdeler.
          ​İnsan da böyledir. Yaşadığı her kırgınlıkta biraz daha olgunlaşır, her düşüşte yeniden ayağa kalkmayı öğrenir. Çünkü gerçek mukavemet, bitmek bilmeyen bir enerjiye sahip olmak değil; ruhun yorulduğu anlarda bile adımlara yön verebilmektir. Taşınan izler ve sızılar, bir acziyetin nişanı değil; bilakis varoluş cephesinde ayakta kalındığını belgeleyen en vakur madalyalardır.
          ​Belki bugün yol zor, belki yük ağır. Fakat akıldan çıkarılmamalıdır ki; en asil filizler, katılaşmış toprak gövdelerini dipten içe doğru yararak gün yüzüne çıkar. Zaman zifiri bir karanlığa büründüyse, ufuk çizgisinde ilk ışık hüzmelerinin belirmesi an meselesidir. Sen de yaşadığın her zorluğun ardından, dünden daha güçlü bir hikâyeye dönüşüyorsun. Ve o hikâyenin başkahramanı, her şeye rağmen pes etmeyen sensin.

Bazı insanlar hayatına girmez. Bir ihtimal olarak kalırlar. Ne tam senindirler ne de tamamen yabancı. Zamanın ötesinde bir yerde, sadece senin görebildiğin bir silüettirler. Onları düşünürken geleceğe dair cümleler kurarsın, gerçekleşmeyeceğini bilsen bile. Ben seni en çok bu yüzden sevdim galiba. Sana sahip olduğum için değil, sende kendimi mutlu hayal edebildiğim için.  
          Çünkü gerçekler çoğunlukla eskitir sevgiyi; oysa senin ihtimalin hep taze, hep ilk günkü gibi kusursuz kaldı. Birlikte yaşanacak günlerin değil,  
          birlikte yaşanabilirdi dediğim günlerin özlemi kaldı içimde.Belki de bazı duygular, yaşanmadığı için bu kadar güzel kalıyor; dokunmadığın bir çiçeğin hiç solmaması gibi. Ne zaman gökyüzüne baksam aklıma şu geliyor:  
          İnsan bazen bir kişiyi değil, o kişinin yanında olabileceği hâlini seviyor.  
          Ben sende biraz huzuru,  
          biraz ait olmayı,  
          biraz da uzun zamandır aradığım o sessiz mutluluğu görmüştüm.
          

Bazı şeylerin hep bizimle kalacağına inanıyoruz. Belki de bu yüzden onları kaybetmeye en çok biz yaklaşıyoruz. Bir fincanın yerini ezberler gibi ezberliyoruz bazı insanları. Sabahları perdeden süzülen ışık kadar alışıyoruz varlıklarına. Sonra bu tehlikeli alışkanlık, fark etmeden dikkatin ve özenin yerini alıyor; gözümüzün önünde duran şeyleri görmekten vazgeçiyoruz. Bir şeyin hep bizimle kalacağını sanmak, insanın kendine kurduğu en zarif yanılgıdır. Bu yüzden en çok da gitmeyecek sandıklarımızı ihmal ederiz. Çünkü cepte keklik sayılan her değer, zamanla sıradanlaşmanın o tozlu rafına kaldırılır. Bir ağacı her gün gördüğümüz için gölgesine bakmayız, bir sesi her gün duyduğumuz için özlemeyiz. Bir kalp bizi sevmeye devam ettiği için kırılmayacağını zannederiz. Belki de insan, sahip olduğunu sandığı şeylerin aslında sadece birer emanet olduğunu çok geç anlıyor.

Artık ağrı var her yanımda 

bir anda her şey değersizleşiyor

Küçük kızın elleri kirlendi.