Elimdeki kalemi düşüncelerimle birlikte kırdım. 
Kalemden akan mürekkep parmak uçlarıma bulandı.
Parmak uçlarımdaki mürekkep kurumadan bomboş bir sayfaya bastırdım. 
Sayfadaki ize baktım ve fısıldadım. 
Sonunda gerçek beni gösterebilecek bir iz. Artık sokaklardan, insanlardan ve onların düşüncelerinden kaçmama gerek yok. 
Kalemi kırıp içindeki mürekkebi parmak uçlarıma bulaştırmam yeter.