🐈‍⬛

En çok kendime üzülüyorum gerçekten hiçbir olayım yok denilen herşeyi yapıyorum ama asla yetemiyorum onlara

Şimdide asla temasa girmeyiz hiçbiriyle konuşmalarımız sadece bağırıp çağırma

O olaylardan bir yıl sonra hocalarımla okulda işimiz vardı diye okuldan çok geç çıkmıştım eve gelene kadar çok mutluydum ama eve geldiğimde yemek saati bir anda benim de beklemediğim bir şekilde ağlamaya başladım ama hıçkıra hıçkıra kimse beklemiyordu annem o an aldı beni odasına götürdü orada ne oldu anlat dedi bişey yok dedim ama sonradan içimdekileri dökmeye başladım hiç sarılanım yok kimse sırtımı bile okşamıyor dedim annem o an sarıldı saaçlarımı okşadı mutlu olmuştum birşeyler konuştuk ertesi günlerde hep ağlamamla dalga geçti demediğini bırakmadı hayatımda en büyük pişmanlıklarımdandır anneme o akşam saçlarımı okşarken samimiyetle yaptığına inanmış bir aptalım

12 yaşımdaydım galiba o kadar kötü hissediyordum ki zorbalanıyordum ders başarım düşmüştü o günlerde hep babama sarılmayı düşünürdüm sarılmayı ve sırtımın okşanmasını ama biz o zamana kadar bayramlarda sadece temas etmişiz yabi imkansız gibi birşey sarılmak o haftalarda zorbalanmaya değil en çok babama sarılamamaya ağladım

Bu arada bu bir haftada en az 5 saatlik telefon konuşması, en az 6 saatlik görüntülü konuşma ve her saniye mesajlaşma var özledim dediği bir hafta hiç konuşmamamız değil yani 

Hayatımda bi elin parmakları kadar insan var ve hiç pişman değilim çok olup sahte olacağına az olsun sevgi dolu olsun

İki puanı uykusuzluk ve yorgunluktan kırdım

Çıldırmak üzereyim