ruhsuzveda

bazı şeylerin mümkün olmaması çok üzüyor, beni çaresiz bırakıyor ama keşke sen de görsen, görmeyi bilsen. belki bu kadar hırpalamazdım kendimi.

kalbimi açıp, "bak burası senin evin, bak işte sen kalbimin tamamısın, sen benim hafızamdan çıkaramadığım o büyülü şarkımsın, anlasana kadın" diye haykırırdım mümkün olsaydı eğer, gocunmadan yapardım bunu. 

ah benim en güzel şarkılarım. ne çok seviyorum seni, unutamıyorum hiç görüyor musun? fark ediyor musun kalbimin hep kalbinin yanında olduğunu. geceleri ruhunu öptüğümü hissettin mi hiç? sevgimi, sana olan aşkımı görebiliyor musun?

yanındayken kendini hiç olmadığın kadar güvende hissedebiliyorsun. bir yangının ortasındayken bile geleceğini biliyorsun, bırakmayacağından emin oluyorsun.

boş ver, sen içimde kal. yine varsın acırsa canım acısın. kimse duymasın seni, kimse bilmesin. sen hep kaburgamın içinde kal.

ben toprağım kapkara, sen basarsan gül bahçesi olur. ez beni kıyamete kadar ama gölgeni eksik etme ne olur.

çok erken gelmişim, seni bulamıyorum. bir şeyin provası yapılıyor sanki. kuşlar toplanmışlar göçüyorlar. keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

öylece seni düşündüm, her bir ayrıntına kadar seni düşündüm.

sigaramın dumanı tüm odayı sarmışken, sıcaklığı parmak uçlarımı ısıtıyordu adeta. bir an duraksamış olan vücudum sanki biraz çaresiz, yorgun ve ölü gibiydi. karışmış bir sürü düşünce kurcalamıştı, aklımı.

senin bu ellerin diyorum, apansız bir yaz iklimi ve odadan odaya iyi geceler müziği. hayatın hüznü bir vedaysa eğer, senin ellerin derman yerine frida.

neye dokunsak, orası çamurlu gece. nereye baksak, oradan bir rüzgâr geliyor yüzümüze, çürümek de böyle bir şey frida, eşyalar yalnızlaşır, kapanır kapılar ve tavan batar tenimize. cıvıl cıvıl günlerin rüyası giriyor uykumuza. saçlarınla konuşuyoruz, biraz gül kokuyor. ama daha çok kül, durmadan

bütün mektupları unut frida, bazı gerçekler vardır, bıçağın ucu kadar sıcak. gitmek istediğimiz yerler vardır, gömülmek istediğimiz şarkılar. oysa dürüst bir hayat için yaşlanıyor herkes ve anılar, adresi silinmiş evlerde saklanıyor. belki unutmayı beceremiyoruz frida, aklımızda hep eski sözlerin yükü.

ayrımsıyorum ki unutacaksın. acı kurşun bir okyanus ama tadını bırak bende. nasıl olsa gideceksin. hakkım yok durdurmaya ama kendini bırak bende.

anlıyorum ki ayrılacaksın. çok yıkkınım yıkılamam ama rengini bırak bende. duyumsuyorum ki yiteceksin. en büyük acım olacak ama ısını bırak bende. 

saat işler, zaman geçer ve insan unuturmuş.

ve imkânsız olsun gidişler senin yüreğinden. ve imkânsız olsun görmek kırıklar gözlerinde. bırak ihtimalleri öldüreyim yaşlarının her biriyle. bırak sensizlik imkânsız olsun.