ruhueyl
güzel kadınlara şiir okunur. ben hep küfür işittim anlıyor musun?
ruhueyl
ruhueyl
herkesin bir bahane bulup bulup, sonra siktir olup gittiği bi sokağın en tenha kaldırımında çıkmazlara oynuyorum.
ruhueyl
acıları çözse kefen.
ruhueyl
beni göğsünde uyutamaz mısın? gebereceğim artık uykusuzluktan, kabuslardan, yalanlardan dolanlardan. sadece bir kaç saat beni göğsüne yatırmaz mısın?
ruhueyl
benim iklimim incitmez seni.
ruhueyl
bak, diyeceğim. bu benim. bu da titreyen ellerim. bak. şu göğsümden yükselen kaybetme korkusu. duyuyor musun? içinde bulunamamayı barındıran binlerce kuşun çağrısı. görüyor musun? bunların hepsi özlemin tortusu. hissediyor musun? yanımda bir kişinin üç hayali var. ben bunlarım. bunlar benim acımın konusu.
ruhueyl
olmuyor. üstünü çizdiğim acılar parlayıp duruyor. tüm bunlar kulağıma küçük bir kızın azarı gibi geliyor. 'anne.. üfledim anne ama geçmiyor.' anne avutuyor. 'mum değil ki annem üfleyince sönsün, geçsin.' çatısız evlerin su geçirmez diyalogları.
ruhueyl
"sevgiyi gerçek kılan şey mücadeledir. sevdiğini kadere bırakmazsın."*
ruhueyl
ben hâlâ çocukmuşum. yaşıyormuşum, unutmuşum, savrulmuşum, düşecekmişim. sana tutunmuşum.
ruhueyl
ben çok konuştum, konuştukça sustum. yazdım, yazdıkça sildim. her yer atılmış kelimeler viranesi. bir, iki, üç.. bir sürü buruşturulmuş kağıt parçası. ziyan olmuş cümleler. yorgunluk diz boyu. çığlığa hapsolmuş bir ev ve ben de demirleri paslanmış temel. harfler kazıdım kuru bir dala benzettiğim bileğime, kelimeler karaladım, cümleler konuştum. al bak oku şimdi, susuyorum ve sen beni kurumuş dallarımdan anla.