@ruhumubulamiyorum
Insan öyle yoruluyor ki zaman zaman kimse olmasa bile kendisi işkence yapıyor kendisine. Bazen çok daralırsın pencere yanındadır ama açıp nefes alamazsın. Yorulursun bazen her şeyden. Yeri gelir nefes almaktan yorulursun ama doğru ya nefes almadan yaşayamazsın. Bence denenmeli belki de nefes almıyorken yaşamayı beceririz.
Bir kitap okudum geçenlerde kız ve erkek aralarındaki yüzlerce kilometreye rağmen birbirlerine âşık oluyorlar. Uzkata olmak onlar için sorun olmuyor sanki çünkü yanyanaymış gibi yaşıyorlar her şeyi. Mesela aynı anda bir film izliyorlar veya aynı anda uyuyorlar. Sonra aklıma sen geldin nedense. Düşündüm ve bir iç çektim. Onlar yüzlerce kilometreye rağmen kavuşabiliyorken biz aynı şehirde hatta aynı okulda olmamıza rağmen yüz yüze bakamıyoruz. Gerçekten yazık!
Sevmek;hissettirmektir. Karşılık görmeden bile sevebilmektir. Ne kadar uzağında olursa olsun bir nefes kadar yakınındaymış gibi hissedebilmektir. Onun haberi olmadan uzaktan onu izlemek, her hareketini ezberlemektir.
Bazen uçsuz bucaksız sana gelmek istiyor şu kalbim. Kulağımda kulaklıklar en güzel şarkının vermiş olduğu ezgiyle sokağına geliyorum senin haberin olmadan. Pencereni izliyorum 'belki' diyorum 'belki sende benim gibi yıldızları izlemeyi seviyorsundur kim bilir?'. Sonra bekliyorum pencerene çıkmanı. Birden perdelerini aralıyorsun elinde bir fincan kahve kafanı kaldırıp yıldızları izliyorsun. Haberin olmadan aynı yıldıza bakıyoruz o gece. Bir gece daha seni haberin olmadan izleyip evime dönüyorum....
