-

Yarın benim günüm olacak dediğim günün gecesinde deprem olması..

Uzunca bir telefon konuşmasından sonra
          kılmadığım yatsı namazım avucumda bir haber
          var mi diye dolaşırken uygulamalarda belki
          de kaçarken uzunca konuştuğum konulardan
          burada buldum kendimi. Aslinda uzun zamandır
          arşınlamazdı gözlerim kendimi. Yine de bastım
          tușa girdim proflime varlığından bihaber
          olduğum yazımı başladım okumaya. Uzunca
          konuşmalarımı aylar önce yaşadığımı fark ettiren
          Rabbime hamd olsun. Çizdi yine kaderi, yaşatt
          beni.
          Hiçbir cümlenin yok olmadığını bir daha anlattı
          bana. Bak dedi seni bu yollardan geçirdim, sana
          öğrettiğim birkaç şey var.
          Șimdi kendine güven ve yol göster isteyene. Ve
          yol al istedikçe
          Tüm savaşın ortasında ben yine de ahlakımı
          güzelleştirmeye çalıştıkça düşmanı tam on
          ikiden vuracağıma inanıyorum
          Biliyorum ki bir insan önce bir hücreden
          oluşmaya başladı. Ve yine biliyorum ki o hücre
          bir insan için zerreden fazlası değil

Uzun zamandır buraya bir şeyler yazmıyordum fakat yolum düştü, belki de ben düştüm. 
          Birkaç kişi var, yakınım. Onlara derdimi açtığımda kendimi hep suçlu buluyorum, onların yanındayken öylece sussak bile kendimi suçlu buluyorum. Ben beklentileri karşılayacak kadar güçlü hissetmiyorum kendimi. Fazlaca rol yapıyorum ve onların yanındayken yaptığım rol beni zamanla dönüştürüyor, belki de öldürüyor. 
          Sonra nefes alamıyorum, çarpıyorum zihnimin duvarlarına.
          Hastayım, önce zihnimde beliren sonra kolayca vücudumu esir aran bir marazım var.
          Gözümün içine bakılması gibi bencilce ve küçükçe isteklerim var.
          Mesela diyorum ek sevdiğim yazarı biliyor mu?
          Bilse ne değişir ki. Ben de onun zorluklarla neyi düşünerek mücadele ettiğini bilmiyorum mesela.
          O gece suçlayacak birisini buldum. İçimdeki kini, nefreti, uzun zamandır dilimdeki günahı maddi olarak elimde tutacağım bir olay keşfettim. Gerçekten iyi miydim o olay öncesinde? 
          Kabul ediyorum.
           Vâr olamadığım yerden yok oluyorum. 
          Kabul ediyorum hata benim. Anlatmak gibi bir gaflete düşen benim. 
          En küçük problemleri büyüten benim, ince düşünen benim.
          Kabul ediyorum tüm cümleleri ve vuruyorum zihnime zincirlerini. 
          Buldum şifreyi açtım kapıyı.
          Biri çıkıp desin sen haklısın ne yazar.
          Haklının da haksızın da bir önemi yok gözümde, öğrendim artık işin sırrını.
          Sevgideki ölçüyü, güvenilecek tek varlığın Rab olduğunu. 
          Bakma asabi sözlerime içimde artık yok ne kin, ne nefret, ne de beklenti. 
          O hep aradıklarım yolun kenarında, denizin üstündeymiş meğer. 
          Bakma asabi sözlerime. 

musa eroğlu, candan ileri 

İçimde tatlı bir his var, böyle yaşama sevinci gibi. Birçok problemi tatlı pembe buluta benzetecek kadar. Rabbim daim olsun.

Kara düşünceler yer ediyor zihnimde..
          Kendime kızıyorum, kızmamalıyım biliyorum. Üzülüyorum bütün olan bitene. 
          Sorumluluklarım omzumda.
          İyi değilim 

تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةًۚ لَئِنْ اَنْجٰينَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرٖينَ 
          
          ﴿٦٣﴾
          
          قُلِ اللّٰهُ يُنَجّٖيكُمْ مِنْهَا وَمِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ اَنْتُمْ تُشْرِكُونَ 
          
          ﴿٦٤﴾
          
          Meal (Kur'an Yolu)
          
          ﴾63﴿
          
           De ki: “Karanın ve denizin karanlıklarından sizi kim kurtarır?” O’na açık gizli yalvararak, “Eğer bizi bundan kurtarırsa andolsun şükredenlerden olacağız” diye dua edersiniz.
          
          ﴾64﴿
          
           De ki: “Ondan ve bütün sıkıntılardan sizi Allah kurtarır.” Sonra siz yine O’na ortak koşarsınız.
          
          En'am suresi.
          

''merak
           bir devrimcinin hazırlığıdır.''

https://youtu.be/HadzJEYN1gk

Olumsuz Mu?
          
          Engin gökyüzü katlarına sığmazken,
          Beden adlı et parçasına hapsolmuşuz.
          Gözümüzde alabildiğince nehirler,
          Daracık damarlarımızda bulunmuşuz.
          
          
          Yere uzanıp köz güneşi seyrederken,
          Olduğumuz haşin toprağı unutmuşuz.
          Raylarından sürüp gitmekteyken bulutlar,
          Zamanın bir karanlığında kaybolmuşuz.
          
          
          Kalbimizde bembeyaz umutlar var iken,
          Uzun yolumuz... Aklımız bazen umutsuz.
          Peşi sıra akıttığımız mor sümbüller,
          Belki duyulmaz... Olsun acımızdan hoşuz.
          
          
          Sahra çölünde can kuyumuz bulunurken,
          Yağmur ormanlarının dibinde sususuz.
          Heybemde ne idüğü belirsiz kavramlar,
          Yüklediğim her bir kavram artık uyumsuz.
           
          Abdülkadir Demirçelik