Acının tasvirini korkulu gözlerde görmek mümkün ve ağlayan bir çocuğun buz tutan nefesinde duymak üzüntüyü. Yazılmaz, çizilmezler. Gerek de yoktur. Boş kaldırımların, dolu yüreklerinin öyküleri... Kayıptır. Acıyı anlatmak zor, hissettirmek olduğundan farklıdır çoğu zaman.

Ruhu suya gömülü bizler ise kaybolmaya mahkûm. Kalemi her zaman ters tutarlar, yazdıklarını da silerler onlar. Tıpkı suya yazıyor gibi.

Bu yüzden, ruhu suya gömülü.