r

haykiracak nefesim kalmasa bile

kucuk askim 

ne zamandı bilmem
          bıraktım kendimi sevmeyi 
          bir çocuğa dokunabilen adamlarda 
          şeytanı gördüğümü düşünürken
          gördüm ki en büyük düşman benmişim kendime
          ayyaşlar yerle bir ederken şehri
          yine de en çok ben
          açmışım kendime
          tükendim uyanık kalmak için 
          dönüştüm baştan ayağa 
          tuz bastım yarama
          çalkalandı her bir zerrem
          kanım dondu
          diri diri gömmek istedim kendimi
          ama geri çekildi toprak
          sen çoktan çürümüşsün dedi
          bana yapacak iş bırakmamışsın
          
          

üzüntümüz ruhumuzdadır ve ruh kendinden kurtulamaz.