Duru ~

sığınmak istediklerin sessiz sedasız sınandıklarına dönüştü
          dokunmaya kıyamam dediklerin de dokunmadan kıyanlara
          ve bin parçaya ayrıldı yüzün
          yaz'mışsın
          yok olmuş kışın, yanmışsın
          geçmişinin bir parçasında sıkışmış kalmışsın. unutamamışsın.
          dibe vurduğunu sanmışsın günlerce
          bir dip daha varmış gördün, saklanmış gecerde
          sen güçlüsün ama
          sen seversin acını
          ve acısını seven, her esintide biraz daha solsalar da acısında güller büyütür
          şimdi bana rüzgarının bir gülü nasıl kuruttuğundan bahset*

Kafamın içindeki duygusal varlığın varlığına son veremiyorum. Ağlamanın bana bu kadar yakın olmasına katlanamıyorum. Omuzlarıma yüklenen sorumluluklarla iyi anlaşamıyorum. Bana yapmam gerektiği söylenilen hiçbir şeye güzel bakamıyorum. 
          Yoruldum. Hem duygusal hem aykırı benliğimle ben çok yoruldum. Eskiden günü, haftayı atlamak isterdim artık ömrümü atlamak istiyorum.
          
          Tanrım, düşlerimden fazla düşüşlerim var.
          Tanrım, ölmek istediğimi en fazla bu kadar naziklikle dile getirebiliyorum. 

Ben artık çok yoruldum.
          Her şeye iyi yanından bakmaktan, herkesin iyi yanını görmekten ve içimdeki şu aptal polyannadan bıktım. Insanları her yönü ile kabul edip hiçbir yönüm ile kabul görülmemekten bıktım. Sessiz kalmaktan, içime atmaktan bıktım. 
          Ayni kişilerin zibilyon tane hatasını gormezden gelmelerimden, alttan almalarımdan ve benim ufak tefek tekrarı olmayan hatalarımın duvarlara asılmasından bıktım. Yok sayılmaktan bıktım. Dinlenilmemekten, anlaşılmamaktan bıktım. Ben gerçekten BIKTIM.

Kalbimden bir hüzün geçti,
          Senin olmadığın her şehir gri.

Bir daha yüzüme kapanan hiçbir kapının arasına elimi koymayacağım.
          00.45

Bir yorgunluk var üzerimde. Kendimle dertleşmenin verdiği yorgunluk...
          Bir yük binmiş omuzlarıma,
          Kambur oldum, olacağım.