belki onu stres bitirdi ama ben kendimi o masanın başında o kadar büyük bir hayal kırıklığı sandim ki,hayatimda birini kırmasın diye yuttuğum her cümlem yuzume bir tokat gibi çarptı,herkese acıyan,horgorwn ben orda o kadar acınası bir haldeydim ki...simdi elimdeki ondan dusuk bir sınav sonucum var belki ama ben kazandım...kazanmak zorundaydım,gotum pohpohlanarqk değil,desteklenerek degil,odamda tek başıma Allah'a yalvardığım zaman kazandım kan,ter,gözyaşı içindeyken cikmaya calistim,herkese kendimi kanıtlamaya calistim.Kimse,hayatımdaki kimse başarımı görmedi kimse sikik bir sınav için kendimden nasıl vazgeçtiğimi görmedi onun başarısızlığı bile taktir görürken benim ulaşmak için feda ettiğim şeyler bile onun gözyaşları kadar değer görmedi.beddua etmiyorum sizi bulacak ahım...ben kendime rakip gördüğüm bir kuklayı kaybettim ama sen Yeşim gurur kaynağın olarak görüp yatırıp yaptığın geleceğine inandığın bir piyonu kaybettin ve sadece bir kaybedis değil...yere cakildin