sadecelif

Sevgili günlük-
          
          Bazen cidden o an ölmek istiyorum çünkü tıkılıp kalıyorum hiçbir şey konuşamıyorum nasıl konuşamam ki aptalın teki miyim? Ya da fazla kırıldığım için mı aptalım bazen çoğu insanı geçmişini unutamadığı için yargılıyorum onlara nefret kusuyorum ama günün sonunda bende bana yapılanları unutamıyorum şu an da da aynıyım ama artık kendimi savunmuyorum insanların benden nefret etmesine sebep oluyorum çünkü kendimi savunduğumda da bana inanılmamıştı " Senin gibi saf bir kız bana ne yapabilirki" Denmişti. Belki o günden beri hala geçmeyen yaralar vardı insanlara o yüzden güvenemiyorum ya da çok çabukkırılıyorumdur belkide başından beri aptal olan benimdir? 

Sevgili günlük-
          
          Neden insanlar onlara verdiğim değeri hep sorgulamak zorunda? Anlamıyorum sevgimi gösteremiyor muyum ben böyleyim ama duygusal seven biri olamıyorum yoksa ağlarım ağlamamak için sürekli kızarak seviyorum neden böyle biriyim neden kimse verdiğim değere inanmıyor sevmeyi de sevilmeyi de bilmediğimden miydi hepsi? Arkama bakıyorum ve sadece bir boşluk görüyorum verdiğim değerler hiçe sayılmış bir şekilde bazen  diyorum ben cidden sevebiliyor muyum kendimi bile sorgulatıyor insanlar ne zaman anlaşılırdı verdiğim değeri birileri için canımı feda ettiğim zaman mı? Neyse zaten yaşamaya o kadar da hevesli  değildim•

öldür beni sevgilim(?) 

Hopefull
          Belkide insanın hayatta alabileceği en büyük ders umudun ne kadar büyük olduğudur. İyi veya  kötü yalnız veya değil mutlu veya üzgün  eğer bir umut yoksa hepsi koca birer hiç'liğe dönüşür her zaman umudun en önemli duygu olduğuna inanırdım çünkü kişiyi en zor zamanlarından  kurtaran her şeyin düzeleceğine inandıran da umuttur. Aynı kalpteki aort damar gibidir olmazsa olmaz. Peki karşılaştıran nefret duygusu onu geçebilir miydi yaşamak için umutlu olsan bir insan nefreti yüzünden de yaşamak isteyebilir miydi tabiki isteyebilirdi fakat nefret gelip geçicidir zamanla unutursun umursamazsın ama umut birine bağlı değil kendine bağlıdır onu sen yönetirsin en değerli duygundur. Peki umudunu kaybeden bir insan yaşayabilir miydi? yada yeni bir umut aramaya mı çıkardı bana kalırsa yaşayamazdı çünkü dediğim gibi aort damar gibi çok önemlidir. Demem o ki kendi ellerinizle kendi umutlarınızı yıkmayın gelip geçici nefretler yüzünden kendinizi kaybetmeyin umudunuzu asla ama asla yitirmeyin çünkü emin olun en sadık duygu odur

Değişmek mi zordur değişmemek mi bana kalırsa değişmemek daha zordur, yaşanan her şeye her olaya karşı bir insanın değişmemesi ne çok kolay ne de çok zordur peki ben neden değişmiyordum kendimi her seferinde aynı noktada buluyordum? Ne zaman akıllanıp insanlara güvenmemeyi öğrenecektim son nefesimi verirken miydi bilmiyordum.Gerçi uzun süredir kendimi de bilmiyordum nasıl biriyim nelerden hoşlanırım hepsi silinip gitmiş gibiydi hafızamdan iyi biri miyim yoksa iyi gözükmeye çalışan kötü biri miydim belirsizlik beni delirtiyordu en sonunda kendimden nefret etmeye başlamıştım ne zamana kadar sürecekti içimdeki bu his ne zamana kadar sürecekti içimde ki bu duygu? Bazen sadece rastgele biriymişim gibi hissediyorum en iyi olduğum alanda bile benden iyileri görünce karşılaştırmadan edemiyorum hani ben daha iyiydim? Hani başarabilirdim? Hani aptal değildim?  Sorularıma bir cevap bulamıyordum ama galiba hiçbir şeyde iyi  olamadığım gibi duygularımı dökmekte de iyi değildim bir insan kendini nasıl anlatamaz ki ben anlatamıyorum işte anlatmak istemiyorum da kendimi açıklamak beni boğuyor en sonunda ölüp gitmek istiyorum hayatıma yeni biri girdiği zaman bile ne zaman gideceğini düşünüyorum bianda giderse diye kendimi hazırlıyorum en sevmediğim huyumdur belki neyse sadece susmak istiyorum insanların beni bir şeylere zorlamadığı bir yere gitmek istiyorum. 

Bazen sadece susup bir daha konuşamamak istiyor insan

Dududududududududu

Güven duygumu kaybettiğimden beri yaşayamıyorum 

Kimim ben? 

Tekrardan güvenebilmeyi çok isterdim