D

Kendime yetecek kelimem kalmamışken bin parçaya bölünmüş kadehten içilen şarabın üzerine kanlı bir sigara yakıyorum her tümceyle. Parmaklarımın üzerinde dolaştığı tuşlar, bir piyanoya ait değil ve notaların hiçbirinden mana çıkaramayacak kadar çaresizce yutkunuyorum zehirlenmeyi umarak kendi varlığımdan. Oysa hiçbir sözcüğün değeri yok gözümde. Niçin olmaya çalışıyorum yokluğumda? Kendimi kandırmaktan başka bir şey değil bu.

tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız. her an düşüp düşüp, kristal bir bardak gibi tuz parça kırılsak da.. hâlâ içimizde o yanardağ ağzı, hâlâ kıpkızıl gülümseyen -sanki ateşten bir tebessüm- zehir zemberek aşkımız.

En France, nuits froidez, le bruit de la pluie frappant la fenêtre, moi et mon cerveav, nous essayons d’oublier certaines choses.

Ah, o ruhunun yanığı, o ruhunun yanığı gözlerine yansımaz mıydı, işte o zaman gümüşservi bir meftunluğa kapılırdım.
          
          Ve, o ruhunun yanığı saçlarına sarılmaz mıydı, o an ise gecenin koynunda kuytu köşe bir melankoliye düşerdim.

“Olmaz.” dedi, şaraplarca öpülmüş tebessümü yitkinliği merhametle kollarken. “Ne ayaza yenilmiş kimsesizin sığınağı sıcak yuva, ne baharın tazeliğini müjdeleyen tek dal beyaz zambak, ne yılları eskitmiş kandan bir kadeh vino, ne ömürler arşınlamış yaralarca bir şiir kitabı...”