saintvillen

locked in mode with mga bading na artists. here we go, IIC. may nangyayari na!

iba pala talaga yung kapayapaan sa puso pag alam mong hindi mo na masyadong hinahawakan yung tali—na hinahayaan mo na lang sila hindi dahil wala ka ng pakialam pero dahil alam mo na ngayon na may mga bagay na hindi mo kontrolado at hindi mo kasalanan yun. oh to be this secure... how i wish : ) nasa pagitan ako. hayaan na muna.

lately, nawawala yung abilidad ko sa pag-iimahinasyon... wala, parang blangko lang yung utak ko kahit nagsusulat ako pero sinbukan kong manood. nanood ako ng tatlong shortfilm ngayong araw o kanina kasi twelve am na mahigit, after nun nakapagsulat ako, idk. lagay ko lang dito to remember.

"how do you grieve for a love that did not even exist?" 

suntok sa sansinukob ang pag-ibig para sa isang katulad ko.

sana ay maging bukas ang pandinig ng langit at hayaang tangayin ang pangamba ng pusong nagsusumamong marating ang kapayapaan.

ikaw at ikaw ang uuwian, lumipas man ang maraming buwan. 

umuulan at parang nakikisabay ang bawat patak sa mga sakit na hindi ko kayang bigyan ng salita.

dubai chewy chocolate or ilocos empanada? i don't know but someone who doesn't give up on me, on us, someone who will choose to stay by my side even though i can't even understand myself that much, someone who will choose to figure things out with me instead of walking away, someone who will do better because they know that's what i deserve, i really don't know but maybe xiao long bao.

this is the first time i feel heavy while writing. ang bigat bigat sa dibdib. kung kailan nasa wisyo ako magsulat which is weird because it's the reason why i feel the brick in my chest. ewan ko, para akong kinakapos ng hininga habang nakaharap sa laptop at tinitipa ito ngayon. ang bigat bigat sa bawat paghinga ko.