rgan

واقعا مونلایت عالی بود ایمدوارم همیسع موفق باشی^^

ترخدا یه فیکشن استریت شروع کن

های حبیبی...نمیدونم اینو میبینی یا نه ولی اگه دیدی میخواستم بابت مونلایت ازت تشکر کنم....محشر  بود و احساساتم رو کاملا مال خودش کرد♡♡♡:}

سلاامم")~
          فیک جدید اینجاست
          کسایی که ویکوک با چاشنی سپ می‌پسندن، توسکا برای شماست:] 
          https://www.wattpad.com/story/320090230

اوه... واتپد- )))

مثبت بودن به این معنی نیست که همیشه باید شاد باشی!
          به این معنیه که حتی تو روزای سخت میدونی روزای بهتری در راهه :>
          مثبت بااااش ♡

کار فیکت عالیه و خیلی به جزئیات توجه میکنی و من واقعا انگار داشتم کیدراما میدیدم و لذت بردم و خیلی بیشتر از شخصیتت خوشم اومد که گفتی من اسمات نمی نویسم کارت عالیه ادامه بده :)

از همه توانت برای بهتر شدن استفاده کن
          حیفه که امروزم همون کسی باشی که دیروز بودی!
          اره دیگه همین
          روز و شبت خوششش(◍•ᴗ•◍)

دیشب بعد مدت های طولانی اخر مونلایت و خوندم و
          با هر خطی که میخوندم ، قلبم بیشتر و بیشتر و فشرده میشد . چون هرخط توی صورتم میکوبوند که چقدر دوست بی ملاحظه و بی درکی بودم برات . 
          چند روز پیش یه دوست و از دست دادم و خودتم میدونی چیشد . تو گفتی اون منو کنار گذاشته ولی حقیقت اینه که من برای اون دوست بدی بودم .
          دیشب که داشتی راجب اوضاعت باهام حرف میزدی ، همون حسو داشتم . حس اینکه دارم یه دوست دیگه ام از دست میدم . چون من خیلی نفهم و بی ملاحظه بودم . و اصلا یه لحظه ام به اوضاع تو فکر نکردم . خیلی بابت این موضوع ناراحتم و امیدوارم منو ببخشی که تو این مدت طولانی اون ریدری که اوایل بودم ، نبودم . 
          و البته یادم اومد که تو چقدر بی‌نظیر و خاصی . آره ؛ تو ویکتور هوگو نیستی ، یا جی.آر.آر تالکین و افسانه های دیگه . خب هیچکس نیست . ما فقط ماعیم . خودمونیم و دستای کوچیکمون که باهاش دنیای کوچیکمون و تایپ میکنیم . هیچ رقابتی نیست . هیچ محدودیتی ام نیست . فقط ماییم . صادقانه بگم ، فقط تویی و کتابت . فقط منم و کتابم . میتونی ببینی؟ 
          مهم نیست اونا چی میگن ، تو به اون ایده بدهکاری . اون ایده به وجود اومده و تو داری عقب میندازیش و خودتم میدونی برای چی اینکارو میکنی . ولی خواهش میکنم کتابتو ول نکن . اون تویی و اونم توعه . شماها باهم تعریف میشین . 
          امیدوارم تونسته باشم نظرتو عوض کنم .
          
          

سلام دوست خوبم ، آرگانی.
          راستش یه چیزایی رو باید بهت میگفتم و دلم میخواست دیگرانم اونو ببینن . 
          اینکه من برات دوست خوبی نبودم و همیشه فکر میکردم تو اوکی ای و هیچ مشکلی نداری . 
          همیشه پرانرژی ای ، مینویسی و مینویسی ، ولی یادم رفته بود که همه ی ما انسانیم و گاهی خسته میشیم . خسته از هر چیزی . دلمون میخواد اون راه کوفتی رو ول کنیمو بریم به یه گوشه ی دیگه ی زندگیمون بچسبیم . موضوع اینه که تو نباید بیخیالش بشی . آره میدونم من نمیتونم یه سری چیزارو درک کنم چون تجربه ای توش نداشتم . ولی میتونم بفهمم ول کردن کاری که باهاش سرحالی و دوسش داری ، اونم بخاطر دیگران چه حسی داره . 
          ببین اون ایده فقط یه ایده نیست . اون بخشی از وجود توعه . مثل بچه ی توعه و نمیتونی همینجوری بیخیالش بشی . اونم وقتی که تا این حد پیش رفتی . شاید بشه ایده هارو واگذار کرد ، ولی اونا تو نیستن آرگان . اونا قلم تو رو ندارن . این ایده ها مال توعن ، در اختیار توعن. تو ذهن توعن ، تو پرورششون دادی ، تو بودی که برای کلمه هاش وقت گذاشتی ، این تو بودی نه اونا . دیگران ایده تو رو میبینن میگن "خب میشه ازش یه فیک خفن درآورد" ولی آرگان ، اونا نمیتونن اون داستانی که تو براش تدارک دیدی رو تدارک ببینن . هییچچچکسسسس نمیتونه . چون این مخصوص و خاصه ی توعه . 
          دیشب بعد مدت های طولانی اخر مونلایت و خوندم و
          با هر خطی که میخوندم ، قلبم بیشتر و بیشتر و فشرده میشد . چون هرخط توی صورتم میکوبوند که چقدر دوست بی ملاحظه و بی درکی بودم برات . 
          چند روز پیش یه دوست و از دست دادم و خودتم میدونی چیشد . تو گفتی اون منو کنار گذاشته ولی حقیقت اینه که من برای اون دوست بدی بودم .