Sylwia.

Zihnini sustur hiç bir cümle yerini bulmuyorsa. 

Sigara dumanı. 

Savaşıyorum, kime karşı bilmiyorum. Özgürlük diyor yaralı kuş, özgürlüğüm dilimde zincirlerim boynumda, bir gül boynumda dans eder;
          her yaprağı bir günah, her yaprağı bir yemin. Her bir yaşanan pranga,  kalbim de bir yara; savaşırken kendimle, tükeniyorum usulca, gecenin 5'in de yemin ederken suskunluğa boynumdaki gül sessizce gülüyor bana. 
          "Sen zaten karanlıktın." diyor, 
          "Ben sadece seni süsledim."

Soruyorum hep kendi kendime. 
          Yoruldum. 
          Herkes böyle mi yaşıyor? 
          Yaşamın da ölümün de ızdırabını tadarak. 
          Ne diri ne ölü gibi. 
          
          5. koğuş.

Ölsem yeridir. 

Gözlerim kapandığında aklıma gelen tek şey bu sondu oldu. 
          Ama doğru değildi. 
          Hâlâ hayattayım. 
          Hâlâ yaşıyorum. 
          Harika! 
          Ölmeyi bile beceremem ben. 

Saniyelerden altı, vicdan kılıcı kaburga kemiklerimden kimsesizler evimi kırıp geçiyor. Nefretin süngüleri vücudumu paramparça ediyor. Ukde kalıyor ruhun parçaları, duvardaki hasretin fotoğrafları gibi misal. Fotoğraflarla asırlarca konuşuluyor, fotoğraflar konuşmuyor. 

4.02
          Uyuyamıyorum. 
          Yine ve yine. 
          Sanki kırgınlık batıyor. 
          Bu denli mi kırıldım sana Gölge. 
          Bu kadar çok mu yaktın canımı da uykularımdan ettin beni. 
          Seninle birlikte düzene girmeye başlanmıştı uyku düzenim. 
          Ama şimdi senin sayende uykularda zehir. 
          Neyse. 
          Canın sağ olsun. 

Yanıyor evim aklıma düştüğün an. 

Gitsem buralardan arkama bile bakmadan senden tek isteğim anılarımızı saklaman.