hiç kimse yok, kimsem kalmadı, o kadar bomboşum ki. yalnızlık bu muydu? iki senedir fiziksel olarak yalnız olmamıştım hiç. şu an hem duygusal hem de fiziksel olarak yalnızım. yalnızlığa bir kere bulaştın mı bir daha çıkamıyorsun içinden. bir yanım eskisi olmaya devam etmek; diğer yanım ise kimse ile konuşmamamı, etrafımda kimsenin kalmamasını istiyor. insanlar sanki, her şey onlar yüzünden gibi. etrafımda kimse kalmaz ise iyi olurum sanmıştım. akademik olarak yükselsem de psikolojim asla düzelmedi. çok yoruldum. kendimi anlatamıyorum, anlayamıyorlar da. anlamakta istemiyor çoğu zaten. her neyse.