Şeytanı hep pis ve kirli zannederdim onu görünce tanırım sanardım  ama yanlışım şeytan hep yanımdaydı ve ben hiç fark etmedim güzel giyinimli gösterisli ve mükemmel bir yalancı cazibesi ve konuşma sekil beni kandırmıştı işte seytan buydu işte belki de gerçekten şeytanı tanımıştım ama fazla geç olmuştu elim bağlı kalbim ise yerinden çıkacak gibiydi elerimiz birbirine geçmişti bile çok geçti şeytan beni ele ele geçirmişti bile ben ne kadar fark etmesemde aklım tanrıda ama ... bedenim şeytanda idi bazen sorgulardim şeytan Tanrı'ya en iyi tapan melek di sonuçda neden terk etmişti efendisini ben yapamazdım tanrım olmadan ben olmazdım bana ruhumu veren oyken nasıl ona karşı gelebilirdim ki? Değil mi Tanrımı düşünürken hem korkar hemde heycanlanirdım herkes öyle zaten böyle düşünunen tek ben değildim degil mi? 

Taki o güne kadar seytanla tekrar göz göze gelene kadar öyle sanıyordum tek olmadığimi sanıyordum meğersem o sarı gözler ve kestane rengi saçlar beni yakalamışti beni unutmamıştı beni seytan arzuma yenik düştüğüm tek kişiydi tek hatam tek öldürmek icin tereddüt ettiğim ikisiydi belki de her gördüğümde elim birbirine giriyordu gerçekten şeytanı arzuluyor muydum yoksa düşmanlik mi duyuyordum ne önemi vardı ki onda diğer kişiler gibi yani benim gibi cehenneme girecekti diger bir yığın insan çöplüğü olacaktık günahkarlar çöplüğü bizdik bende en büyük günahlari islemiştim Tanrı'nın verdiği canı almıştım hemde sayısız defa bunu niye yaptığımi bilmiyorudum Isaya sormak Istedim ama cok gec kaldım isa artık yoktu belkide böylesi daha iyidi zaten ceheneme yolum açıktı buna bir nen bulmaya gerek yok