satafat

uykum var

niye baktin dargin dargin

beni bu sehir boguyor

senin gibi serefsizini görmedi bu şehir

canim cikti da sesim cikmadi

yari kiroyum yari elit bunu seviyorsun

hayatta kalmak icin seni olmaya zorladiklari kisiden nefret mi ettin yoksa, diye devam etti icinden. bu ben degilim, dedin mi? ama benken nasil hayatta kalacaktim? sonra atesler icinde buyumussem nasil yakmayacaktim? kizgin misin? donusmek zorunda kaldigin kisiydi seni bunca zaman koruyan. yine de bir kere olsun kendini kabul edemedin mi? bu guc seni hic mi ozgurlestirmedi? insa etmeye calistigin o gelecek, bin defa yandigin o gecmisin kulleri ustunde dengesini yitiriyor mu yoksa? aslinda her seyi o yetersizlik hissiyle savasmak icin yaptigini fark etmek mi zayiflatiyor seni? bu yuzden hicbir sey yetmiyor. cunku bu guce cocukken ihtiyacin vardi. simdi, bir cemberde donup duruyorsun sanki. sorun sensin cunku. nereye gidersen git, icindeki o cocugu da goturuyorsun. bu yukten kurtulmak icin herkesten once onu oldurmen gerektigini biliyorsun ama ona dogrulttugun namlunun ardindan her seferinde huzunle bakiyorsun.