hḗlios

anladım ki neptun benim tek problemim sen degilsin 

herkesin sevdiği biri ama kimsenin favorisi degil 

daha cok yeni vazgecebildim senden ama oyle uzun zaman öncesinin sızısı gibi hissettiriyor belki cok uzun zaman önce vedalastigimizdan öyledir neptun belki de zihnim unutturuyor acını 

beni neden sevmedin 

zihnimde sürüklenen çığlıklarını duymayı bıraktım diye darıldın bana neptün, seni unutmam düşüncesinden o kadar rahatsız oldun ki daha kalbimde sızın varken öldürmeye başladın beni seninle olan iç savaşımızdan ağır yaralı çıktığım günden beri hep kaçtım senden ve acıtan insanları silmeyi öğrendim ama bunu istemedin neptün aklına geliyordum anılar göz çukurlarına yerleştikçe bana nefret kusuyordun bense hiçbir duygu beslememendense nefret dolu olmanı tercih ederek kendi sonumu yazıyordum ikimizde aynı kişinin katili olmayı nasıl başardık bilmiyorum şimdilerde sadece seni anımsar gibi oluyorum

yeni kitaplar yayınlama isteğiyle ben

ölümü kucakla neptün en derin kesiklerinde hiç bitmeyecek sızılarla baş başa kal sonra yine beni an, adımla seslen neptün sanki sana gelebileceğim kadar samimiyetimiz varmış gibi beni sayıkla dur

üç yıl öncesinden bugüne kıyasla daha çirkin daha aptal ama daha mutlu olduğumu bana hatırlatan bir takım fotoğraflara rast geldim bugün yine bir noktada aynı acılara gebe kalıp duruyorum da nedense aynaya bakmak artık işkence gibi gelmiyor

hadi ya pic

en çok da kendini kabullenemeyenlerin onur ayı kutlu olsun, happy pride asklarım!!!