satanicMommy

beni neden sevmedin 

satanicMommy

hırs dolu gözlerinde öldürme arzusu taşıyan bakışların varken usulca öp beni, düşmanlığımızı resmiyete döker gibi yere ser ve sonra beni paramparça et. biliyorsun ki aşkın öyle sahte öyle sıradan ki nefretinin yarattığı tahribat çok daha sıkı sarmamızı sağlayacak birbirimizi. ne kadar vakit geçer bilemiyorum ama eninde sonunda kanımız durur, yaralarımız kabuk bağlayıp kaybolur güçsüz düşüşümüze gülerek yeniden ellerimizi birbirine kenetleriz acını kasıklarımda armağan gibi saklarken bin yıl geçse bile sahip olma imkanım olmayan çocuklarını karnımda taşırım sonra onları sırf sen yaşarken öl diye ortadan kaldırırım. mezardaki iki ölü olana kadar ne sana olan nefretimi saklarım ne de nefretimden doğan hastalıklı aşkımı, yinede bilme isterim seni gerçekten sevebilecek büyük bir kalbim olduğunu lütfen bilme böyle kalalım

satanicMommy

zihnimde sürüklenen çığlıklarını duymayı bıraktım diye darıldın bana neptün, seni unutmam düşüncesinden o kadar rahatsız oldun ki daha kalbimde sızın varken öldürmeye başladın beni seninle olan iç savaşımızdan ağır yaralı çıktığım günden beri hep kaçtım senden ve acıtan insanları silmeyi öğrendim ama bunu istemedin neptün aklına geliyordum anılar göz çukurlarına yerleştikçe bana nefret kusuyordun bense hiçbir duygu beslememendense nefret dolu olmanı tercih ederek kendi sonumu yazıyordum ikimizde aynı kişinin katili olmayı nasıl başardık bilmiyorum şimdilerde sadece seni anımsar gibi oluyorum

satanicMommy

üç yıl öncesinden bugüne kıyasla daha çirkin daha aptal ama daha mutlu olduğumu bana hatırlatan bir takım fotoğraflara rast geldim bugün yine bir noktada aynı acılara gebe kalıp duruyorum da nedense aynaya bakmak artık işkence gibi gelmiyor