öldün neptün seni olmayan yaralarından vurdum sonra bir köşede unutulmaya ittim ne ışığın vardı parlayacak ne de içini rahatlatacak bir nefeslik havan sadece ölüyordun neptün gözlerine bakıp hiçbir şey yapmıyordum ve sen seni sevmem için gözlerimin en içine bakıyordun artık hiçbir şey umrumda olmamaya başladığı gün bitmişti sevdam yine de sana ümit verebiliyordum üzgünüm neptün belki sana o gözle hiç bakmamalıydım
ne öldürüyor biliyor musunuz verdiğiniz değerin yüzde birini bile alamadığınız halde yine de it gibi her haltına koştuğunuz insanların biblo gibi dursalar bile takdir ettikleri sizden çok sevdikleri favori insanlarının olması ve o insanların sizin ışığınızı söndürmesi hayatınız boyunca onların gölgesinde yaşayacağınızı anladığınız o kısa anda bahane üretmek zorunda kalıp ağlamadan ağlamanız yüzünüzde bok gibi bir ifade oluşana kadar kimsenin sorun mu var diye sormaması ama yinede ertesi gün aynı maratonda koşmak zorunda olmanız ailenize yalanlar söyleyip yastıga basınızı koyunca neden bahaneler üretmek yerine doğruyu söylemedim ki yenilgisine düşüp sabah hiçbir şey olmamış gibi yine aynı insanların yanına gelmeniz .d
hayat bazen bulutların üzerindeymissiniz gibi hissettirir suan tam olarak öyle ama yanımda olmasını istediğim kimse yanımda değil sanırım tanrının buradaki mesajı 'belki özgür olmak için kafesinden vazgeçmen gerekiyordur' olmalı