p

gözlerin gözlerime değince
          felâketim olurdu ağlardım
          beni sevmiyordun bilirdim
          bir sevdiğin vardı duyardım
          çöp gibi bir oğlan ipince
          hayırsızın biriydi fikrimce
          ne vakit karşımda görsem
          öldüreceğimden korkardım
          felâketim olurdu ağlardım
          
          |attila ilhan, üçüncü şahsın şiiri|

Neler yapıyorsun yokluğumda, 
          Sen, 
          Yanımda oturmamışken içimde oturan sen, 
          Yine kimlerlesin.
          Kimlerle gezmektesin, 
          Kimleri öpmektesin. 
          
          Seni göreceğim diye gün sayan bu kadın gözlerinin içine bakarken,
          Nerelerdesin sen? 
          Kimler öpüyor seni, 
          Kimler gözlerinden kalbine akıyor. 
          
          Çocuğun çok olduğu, 
          Çocukluğun hiç yaşanmadığı, 
          Barışın uğramadığı bu dünyada,
          Daha ne kadar bekleyeceğim ben seni? 
          Sen daha ne kadar gelmeyeceksin? 
          Daha ne kadar ağlayacağım ben sana? 
          Daha ne kadar geçecek demeyeceksin? 
          
          Saf ve masum bir çocuk inadınca bekliyorum hâlâ seni. 
          Unutmuyorum, unutmuyorum bunu hiç. 
          Beni hiç sevmeyişini. 
          
          Yalnız tek bir fark mesela, 
          Artık çocuk değilim yalnızca. 
          Ağlasam da geçmiyor vesselâm.**

06.02.23
          
          04.17

Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar.
          Ve yine yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar.
          Ve sırf dardı diye kafalar, düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik.
          Sarılmak yakar bizi deyip aşkı hep uzaktan sevdik.
          
          | Charles Bukowski |

B.

Elbet bir gün buluşacağız
          Bu böyle yarım kalmayacak 
          İkimizin de saçları ak
          Öyle durup bakışacağız

"Bırak git, bırak gitsin."
          
          `NG. KABAL`

Bilsen ne sevmeler biriktirdim sana.
          
          Pencere kenarlarında, kitap aralarında..
          
          Duvarları odamın sevmek kokuyor. 
          
          Bir demet sevmek ellerimde,
          
          Gelmeyeceksin bilirim.
          
          Perdeler sevmekten gri.
          
           Gözlerimde kırmızı sevmekler geceden.
          
          Sevmekten öleceğim...

Bazı kadınlar makyajını ağlayarak temizler.
          Bazı kadınlar sol göğsünün altında mayın taşır beyler.
          Oraya ilk ayak basan adam, ayağını çekip gitmeye kalkışırsa eğer;
          Mayın patlar,
          Kadın dağılır,
          Adam ölür, kadının sol göğsünde.
          Sonra bir daha kim gelip giderse gitsin sol göğsün altındaki kente,
          Asla aynı etki yaşanmaz.
          Bir mayın bir defa patlar beyler,
          Bir kadın, gerçekten, bir defa sever.
          
          “Bir şiir bir kez yazılır, bir kitap bir kez okunur,” gibi çürütülebilir bir tez değildir bu.
          Bir insan bir kez ölür, türündendir.
          hatta düpedüz eşdeğerdir ikisi.
          
          Ve sevgilim, sana gelince:
          
          Bir gün uğrarsan sol göğsümün altındaki kente,
          hüzünlü bir sesle,
          “Buralar eskiden hep benimdi” diyeceksin kendine.
          
          Mutluluğun bir sırrı var mı bilmem ama bir sınırı var elbet.
          Size uzatılan her el ve her yürek bir gün geri çekilecek.
          Her mutluluk ya yarım kalacak ya yavaşça eksilecek.
          Herkes en az bir kez terk edilecek.
          Ve ne yazık ki
          Her şarkı eskiyecek. -istisnalar hariç elbet-
          
          Her neyse.
          
          Biz kadınlar saç uçlarımızda hüzün taşırız beyler.
          Sanırız ki saçlarımızdaki kırıkları aldırırsak
          Sarılacak tüm kırıklarımız.
          Dağlıklı saçlar hayatımızın alçısı olacak,
          Hayatımız daha fazla alçalmayacak.
          Yanılıyoruz aslında.
          Canımız cehhennem bizim.
          Ağlayarak söndürmeye devam edeceğiz
          Dişlerimizi sıkıp
          Bilmem kaç vedaya daha göğüs gereceğiz.
          Ama o ilk mayın, o ilk dağılış, parçalanış, unutulmayacak.
          Çünkü bir söküğü diktiğinizde, eskisi gibi görünmez.
          Ne zaman yaralansak, ilk yara izimizi anımsarız.
          Kaç kez terk edilirsek edilelim, ilk gidene ağlarız.
          
          Evren dolusu yükü omuzlayan biz, bir çocuk kadar da uysalız.
          Sma neden
          Sevdiğimiz adamlar, hiç okşamaz başımızı?
          Bir masal örtmezler üstümüze uyku öncesi,
          Neden
          Gerçek bir şefkatle sevmezler ki?
          Kadınlığımızı geçtim lakin, 
          İçimizdeki küçük kız çocuğuna yazık değil mi?
          
          Evet; 
          Her kadın bir parça şairdir
          Yalnızca doğru adam tarafından terk edilmesi gerekir
          
          Ama
          Yine de
          Şair olmak istediğimizi 
          Kim söyledi ki?
          
          
          
          -Mavi Tuğba Karademir

Çocuk olsam yeniden. Bir tek düştüğüm için acısa içim ve kalbim; çok koştuğum zaman çarpsa.