Bazı kadınlar makyajını ağlayarak temizler.
Bazı kadınlar sol göğsünün altında mayın taşır beyler.
Oraya ilk ayak basan adam, ayağını çekip gitmeye kalkışırsa eğer;
Mayın patlar,
Kadın dağılır,
Adam ölür, kadının sol göğsünde.
Sonra bir daha kim gelip giderse gitsin sol göğsün altındaki kente,
Asla aynı etki yaşanmaz.
Bir mayın bir defa patlar beyler,
Bir kadın, gerçekten, bir defa sever.
“Bir şiir bir kez yazılır, bir kitap bir kez okunur,” gibi çürütülebilir bir tez değildir bu.
Bir insan bir kez ölür, türündendir.
hatta düpedüz eşdeğerdir ikisi.
Ve sevgilim, sana gelince:
Bir gün uğrarsan sol göğsümün altındaki kente,
hüzünlü bir sesle,
“Buralar eskiden hep benimdi” diyeceksin kendine.
Mutluluğun bir sırrı var mı bilmem ama bir sınırı var elbet.
Size uzatılan her el ve her yürek bir gün geri çekilecek.
Her mutluluk ya yarım kalacak ya yavaşça eksilecek.
Herkes en az bir kez terk edilecek.
Ve ne yazık ki
Her şarkı eskiyecek. -istisnalar hariç elbet-
Her neyse.
Biz kadınlar saç uçlarımızda hüzün taşırız beyler.
Sanırız ki saçlarımızdaki kırıkları aldırırsak
Sarılacak tüm kırıklarımız.
Dağlıklı saçlar hayatımızın alçısı olacak,
Hayatımız daha fazla alçalmayacak.
Yanılıyoruz aslında.
Canımız cehhennem bizim.
Ağlayarak söndürmeye devam edeceğiz
Dişlerimizi sıkıp
Bilmem kaç vedaya daha göğüs gereceğiz.
Ama o ilk mayın, o ilk dağılış, parçalanış, unutulmayacak.
Çünkü bir söküğü diktiğinizde, eskisi gibi görünmez.
Ne zaman yaralansak, ilk yara izimizi anımsarız.
Kaç kez terk edilirsek edilelim, ilk gidene ağlarız.
Evren dolusu yükü omuzlayan biz, bir çocuk kadar da uysalız.
Sma neden
Sevdiğimiz adamlar, hiç okşamaz başımızı?
Bir masal örtmezler üstümüze uyku öncesi,
Neden
Gerçek bir şefkatle sevmezler ki?
Kadınlığımızı geçtim lakin,
İçimizdeki küçük kız çocuğuna yazık değil mi?
Evet;
Her kadın bir parça şairdir
Yalnızca doğru adam tarafından terk edilmesi gerekir
Ama
Yine de
Şair olmak istediğimizi
Kim söyledi ki?
-Mavi Tuğba Karademir
