Bir ağırlık var üstümde, yıllardır geçmeyen bir ağırlık. Göz kapaklarıma biniyor, boğazımda dolanıyor en son kalbime çöküyor bu ağırlık. Kurtulmak istiyorum, yapamıyorum.
keşke kollarımdaki yaralar sadece bana gözükse, başka kimse görmese. hayalimdeki mesleğin amına koydum bu faça izleri ile. şu ana kadar doğru düzgün pişmanlığını bile duyamamıştım. vücudumu mahvettim
kendime olan öfkem bitmiyor kendimi kan içinde bıraksam da geçmiyor ağlamak gibi bir çocukluk yapmıcam ama krizlerimin azalması için kendimi kana bulamam mı gerekiyor
mutlu olamıyorum mutlu olmak istemiyorum değer veren insanlara inanmıyorum düşünmekten nefreti ediyorum geçen gün yaptığım şeydem nefret ediyorum alkol içmeyi durduramamaktan nefret ediyorum kaçmaktan nefret ediyorum ve nefret ettiğim her şeyi yapmaktan nefret ediyorum
büyük adamlardan hoşlanmıyım derken büyük bir adama aşık oldum haftanın belli günleri görüyorum sevdiği bir çok şeyi araştırıp öğtendim benden belirli bir konuda beklentisi vardı ama onu yanılttım ve bana eskisi gibi davranmıcak gibi hissediyorum bu hafta göremicem onu yüzü aklıma gelince bile kalbimin çarpmasına emgel olamıyorum çok yanlış evet ama ne yapıcağımı bilmiyorm zaten kendimi kötü hissediyordum üstüne bu gelince iyice boka battım sevdiği kitapları alıp sevdiği alıntıları işaretliyorum ve çabamdan hiç bir haberi yok ilgilisini çeksem de o anlamda çekemem boka battım sanırım nasıl toplarım bu hisleri bilmiyorum