Bir ağırlık var üstümde, yıllardır geçmeyen bir ağırlık. Göz kapaklarıma biniyor, boğazımda dolanıyor en son kalbime çöküyor bu ağırlık. Kurtulmak istiyorum, yapamıyorum.
kendime olan öfkem bitmiyor kendimi kan içinde bıraksam da geçmiyor ağlamak gibi bir çocukluk yapmıcam ama krizlerimin azalması için kendimi kana bulamam mı gerekiyor
mutlu olamıyorum mutlu olmak istemiyorum değer veren insanlara inanmıyorum düşünmekten nefreti ediyorum geçen gün yaptığım şeydem nefret ediyorum alkol içmeyi durduramamaktan nefret ediyorum kaçmaktan nefret ediyorum ve nefret ettiğim her şeyi yapmaktan nefret ediyorum
dun sahafta ki abiyle 3 saat oturup konustuk ve butun hayatini ogrendim acik adres bile verdim.. ama sonlara dogru beni rahatsiz etti ve kalktim saat 9.30 civari