Biriciğim...
En zor sabahımın güneşi
Nice hayallerimin geçmiş süsü
Ben küçükken hep bir köşedeydim başka bir köşe başka bir ev başka bir memleket bambaşka yerlerdeydim hep. O yüzden sesim hep gür çıktı. En ince telime kadar öfkeliydim. Hep en önde yürüdüm biri beni geçtiğinde koştum. En çok ben konuştum biri benden fazla konuşursa kaçtım. Herkes için bambaşka oldum. Teyzeyle teyze amcayla amca çocukla çocuk dedemle dede. Sonra büyüdüm ve başardım. Çok kıymetli oldum çok değerli oldum. Sonra hiç durmadan yine koştum. Bu sefer aynı köşeye dönmekten korktum. Ya yine görülmezsem ya yine duyulmazsam ya yine kendimi kanıtlamam ve bir şeylerden vazgeçmem gerekirse ya öksüzlük yine boğazıma çökerse diye. Yorulmuştum. Belli şeylerin yükü omuzlarımı düşürmüştü. Hayatı anlamlandırmak istediğim çağlardaydım. Ve sen geldin hayatıma.. Ben ilk kez seninleyken ben oldum. Kendimi buldum. Belki yıllarca içime gömdüğüm kocaman sevgi dolu bir kalp buldum kendimde. Yıllar önce en güzel köşesine annemi oturttuğum. Seninle beraber annemi buldum. Sonra yalnız seni layık gördüm gönlüme. Her ne olursa olsun seni hep orada buldum. Yüreğindeki ile yaşandığını seninle öğrendim. Ve bir gün binbir çabayla çıktığım köşeye kendi isteğimle geri döndüm. Benim yerim hep o köşeydi ama bu sefer yalnız değildim yanımda bir küçük kız çocuğu gibi seni taşıdım
Gizlice sevgilim
Kimse bilmesin üzgünlüğümü
Taşırım ölümüm gibi bu duyguyu
En gizli kuytularında ömrümün
Bir yer var gizlice sevgilimin uyuduğu
Gizlice sevgilim
Yaşam kadar acı
Canımı tutuşturan özlem gibi
Özlüyorum derin yok oluşta
Gizlice sevgilimi `