Sanki bir boşluk beni içine çekiyor gibi, ama ben bu boşluğa kendi isteğim ile değil hislerim istiyor diye sürükleniyorum. Çok korkuyorum her şeyden, herkesten o kadar çok korkuyorum ki bazen tutunacak dalım olmuyor ve o an neden hayatta olduğumu sorguluyorum. Kiminize göre yaşamak çok büyük bir şey kiminize göre ise "Zaten bu hayattı boktan yaşıyorum, ölsem ne olabilir." Diye yaşıyor aslında benden bu hayattı boktan yaşıyorum, sırf bir kağıt parçası yüzünden gecemizi gün edip çalışıyoruz bunun sonucunda 8 veya 7 sene sonra işsiz kalıyoruz. Okuyoruz, çabalıyoruz ama böyle bir dünya için çabaladığımı fark edince ciddi anlamda hayattı sorguluyorum, herkesin birer bir hayali var ama o hayallere ulaşamıyoruz hiç bir zaman. Peki neden ulaşamıyoruz? Çünkü; doğru düzgün bir eğitim görmüyoruz, insanlar ne der diye yaşıyoruz, herkes bir gösteriş içinde veyahut bir savaş içinde bu yönden ötürü kaybediyoruz. Birlikte olmamız gereken yerde bizler bir birimizin üzerine gidiyoruz. Rekabetli olarak, kıyaslanarak büyüttüler bizi..
