ㅤㅤ

basucumda bi sen varsin bi de evren
          saymiyorum olup olup dirilttiklerimi
          yalnizligim benim cogul turkulerim
          ne kadar yalansiz yasarsak o kadar iyi

onun, daha yirmisine basmadan
          görmeliydin apansız yaşlanışını
          solgun çiçekler salgın hastalıklar gibidir adem

ama benim yazıp yaktığım bütün mektuplar sana. neşem, hüznüm, kırık kalemimin mürekkebi hep sana. sardığım tütünde, yazdığım şiirde, kafamı kaldırıp baktığım semada bile senin adın yazılı. baktığım yerde olmayanım, bütün mısralar şahit ki daldığım her yerdesin.

seni sevince pazara çıktım sevinçten. enginar aldım “süper enginarlar” diye bağıran adamdan. oturup ağladım sonra, şaşırdın. bu “süper” oluşta canımı acıtan bir şeyler vardı, canımın acısıydın. ben bir tek o canı unutmamak için her şeyi hatırlamıştım. sevişmiştik. evde binlerce tespih böceğinin ayak izleri. sevişmiştik. biri başımdan aşağı pırıltılarla dolu bir sözlüğü boşaltmış gibi. seni sevince kıpırdayan her şiiri, kahverengi bir çaydanlıkta saklıyorum.

tuttum resmini indirdim duvardan.

seni her gördüğümde kimsesizliğim sızlıyor. sevilmeyen yanlarımın şaha kalkışını hissediyorum. kim bilir, belki de sen benim yaralı çocukluğumsundur.

dünya dönmeyi bırakır ve ben senin dizlerine uzanırdım. sen de özlemedin mi uçurum kenarlarını? 

kal bugün, canım ağrıyor.

seninle şu tozdan kanepeye uzanabilirdik. ikimiz tek bir kanepeye sığabilirdik. işte o zaman dünya çok küçük olurdu. seninle tek bir kanepeye sığabildiğimizde dünya çok küçük olurdu çiçeğim, yalnızca sen olurdun.

bu tepe pullu tepe, 
          nenni de yârim nenni.