Kalem ve kağıt. Benim hayallerimin dert ortağı. Ben yazarım, o dinler. Zaten en yakın dostlarımız değil midir kalem ve kağıt. Hep yardım etmedi mi hayatta bize.  Etti. Duygularımı, bilgilerimi, hayallerimi anlattım onlara. Hiçbir insanın yapmadığını yaptı onlar. Yargılamadan dinlediler. Bu arada en büyük sırlarımı onlar biliyorlar. Dünyada ki sesli feryatların sessiz umutlarıdır kalem ve kağıt. Bu umutlar birleşince ise dünyanın en güzel meyvesi olurlar. Kitap. Ben kitap okuyarak kurduğum hayalleri hayatla harmanlarım. Kurduğum köprüleri kitapla süslerim. Ben en büyük dostumun kitap olduğunu biliyorum çünkü. Bu  yüzden hayatımı kitapa benzetirim. Çok güzeldir ama mutlaka biter. Ya hayallerimizde ki gibi. Ya da hayatın acı gerçeklerinde ki gibi. Bende bu yüzden okuyorum okuyorum ve okuyorum. Sanki kötü bitecek olan masalı kurtarmak ister gibi. Bu yüzden okuyorum. Çünkü hayata gözleri kör olan ben, kitapla aydınlanıyorum.